kjaftakindin

Sjaldan hef ég verið eins pirraður og ég var í gær.

Ákváðum að loksins að verða af því að brugga krækiberjavínið enda nóg af berjum í ísskápnum. Pabbi hefur reynslu í þessu bruggstússi og bauðst hann til þess að hjálpa okkur í fyrsta skiptið.

Til að byrja með gekk allt eins og í sögu, ég og Dagbjört tókum mesta ruslið úr krækiberjunum, dýfðum þeim í sjóðandi vatn (til að myrða villigerilinn) og maukuðum þau svo með töfrasprota í skál áður en þau fóru í 30 lítra tunnuna sem pabbi hafði hreinsað vandlega.

Ef bara við hefðum vitað hvaða ævintýri biðu okkar.

Næst á dagskrá var sú einfalda athöfn að leysa upp 5 kíló af sykri í sjóðandi vatni. Suðunni var náð upp og sykrinum hrært út í. Ég var mjög óþreyjufullur að klára þetta til að halda áfram með næsta áfanga og hafði því helluna hæsta styrk alltof lengi. Áður en ég vissi af byrjaði sykrað vatnið að flæða upp úr pottinum án afláts eins og gosflaska sem hefur verið hrist. Brennheitar sykurslettur flugu um eldhúsið, yfir eldavélina og gólfið. Náði ég með naumyndum að draga pottin af hellunni en áfram gaus sykurvatnið og nú yfir brennheita helluna sem potturinn var áður á. Þar byrjaði sykurinn að brenna af miklum eldmóð og fylltist íbúðin mjög fljótlega af reyk. Reykskynjarinn byrjaði að dæla nístingstónum í gríð og erg og heillangan tíma tók að ná rafhlöðunni úr. Eftir nokkra stund náðum við tökum á ástandinu og hægt var að halda áfram með bruggið þrátt fyrir vægt áfall.

Vínsýru var nú hrært í sykurvatnið og fengu maukaðir bananar sömu örlög. Var þessu síðan hellt í tunnunna án frekari vandkvæða. Er þessum áfanga var lokið neyddist ég til að reyna að þrífa pottinn á meðan sykurklístrið var ennþá tiltölulega mjúkt. Með það markmið í huga tyllti ég honum því á vaskbrúnina á og lét renna heitt vatn ofan í. Á meðan rennslinu stóð var reynt að ná sykurklístrinu af eldavélinni og gólfinu en þá steingleymdi ég auðvitað að fylgjast með pottinum sem var við það að fyllast af vatni. Endaði hann á því að renna af vaskbrúninni og ofan í vaskinn sökum þungans. Á einhvern skringilegan hátt lenti hann á óhreinu uppvaski og datt á hlið með þeim ófyrirsjáanlegu afleiðingum að allmargir lítrar af sjóðheitu sápuvatni runnu út á golf, með stuttu stoppi á buxunum mínum, og fór allt eldhúsgólfið gjörsamlega á flot.

Eftir að heita sápuvatninu var mokað upp af gólfinu var aftur hægt að snúa sér að brugginu og var köldu vatni nú bætt út í tunnuna til að ná upp að settu lítramarki eins og uppskriftin hvað á um. Þá átti lögnin að verða á milli 20 – 27 gráðu heit til að hægt væri að halda áfram. Við mælingu reyndist hún vera vel heitari en heitasti potturinn í Laugardalslauginni – hátt í 50 gráður. Pabba grunaði að þetta yrði löng bið eftir réttu hitastigi þannig að hann lét sig hverfa heim og lét okkur eftir biðina. Við settum þetta út fyrir, settum klaka út í og ískalt vatn upp að 25 lítra markinu (hámarkið samkvæmt uppskriftinni) en allt kom fyrir ekki, hitinn lækkaði til skiptis löturhægt og ekki neitt. Þetta var um kvöldmatarleytið. Tíminn leið og leið og loksins klukkan 2:30 um nóttina var hitinn loksins kominn niður fyrir 27 gráður. Það væri gaman ef hitinn myndi haldast svona lengi í kvöldmatnum.

En þá er ekki öll sagan sögð því að sykurflotvogin þurfti að sýna 1080 – 85 til að hægt væri að halda áfram. Hún sýndi því miður 1090. Eftir heilmiklar umræður og vangaveltur hjá okkur Dagbjörtu (ég var óþolinmóður og vildi hætta að pæla í þessu og hella öllu í tunnuna og loka en Dagbjört var skynsöm og vildi sem betur fer fara eftir uppskriftinni) fundum við út að bæta þyrfti vatni til að fá sykurflotvogina niður fyrir 1085 markið. En þá urðum við að fara yfir 25 lítra markið sem var algert hámark samvkæmt uppskriftinni. Flotvogin fór niður en lítratalan upp og við héldum áfram.

Er þarna var komið við sögu var ég orðinn mjög þreyttur og einstaklega pirraður á þessu veseni enda þurfti ég að mæta til vinnu snemma næsta dag og útséð að ég myndi verða þreyttur og slappur starfskraftur. Ég var meira að segja farinn að halda því fram að uppskriftin skipti engu máli og við ættum bara að gera þetta eins og okkur sýndist að þetta snerist bara um heppni en ekki efnafræði.

Í algerum sljóleika mínum tókst mér svo auðvitað að blanda efnunum í vitlausri röð ofan í tunnuna - það var alveg til að toppa allt sem á undan hafði gengið. Þetta eru einhver svaka fræði á bakvið þessa efni og röð þeirra ofan í blönduna - hver veit hvaða áhrif það hefur á endanlegu afurðina.

Þrátt fyrir áföll og allan þennan tíma sem fór í bruggið hafðist þetta á endanum og nú er krækiberjavín að gerjast í hitakompunni hjá okkur. Hvernig það mun bragðast kemur ekki í ljós fyrr en eftir rúma þrjá mánuði. En það verður allavega spennandi og jafnvel skrautlegt að sjá og smakka.

Þegar ég og Dagbjört kynntumst fyrst í byrjun aldarinnar (snemma árs 2000) lærði ég fljótlega af henni að spá betur í það sem ég læt ofan í mig - þá sérstaklega að lesa innihaldslýsingar á umbúðum matvæla. Ég hafði nýverið hætt að borða rautt kjöt sökum orkuleysis og slens sem kjötáti fylgdi og varð þar af leiðandi að verða meðvitaðri um matseld og næringarfræði enda nauðsynlegt að passa upp á að öll næringarefni fengju að seitla um líkamann.

Það tók auðvitað tíma að komast upp á lagið með það að skoða alltaf fituinnihald, salt- og sykurinnihald, kolvetni og hitaeiningar en náði með tímanum að venja mig á það og í dag er það órjúfanlegur hluti af Bónusferðinni. Einn besti lærdómurinn sem ég dró af þessu öllu saman er að við vitum sennilega ekki nógu mikið um það sem við erum að setja ofan í okkur.

Eitt gott dæmi er efnið gelatín eða matarlím sem er m.a. notað í sælgæti, ís, jógúrt, smjör, niðursoðnar kjötvörur, pylsur, læknislyf og til að hleypa langflesta osta. Ekkert að því nema að 90% þess gelatíns sem framleitt er í dag er gert úr svínshúð þótt eitthvað af því sé gert úr beinum, liðamótum og sinum annara spendýra. Ég sem kaus fyrir fimm árum að hætta að neyta afurða dýra með dökkt kjöt er enn í dag að láta ofan í mig húð, bein og sinar þeirra dulbúið í formi osta, sælgætis ofl. Ekkert sérstaklega ánægjuleg tilhugsun.

Annað sem við virðumst lítið vita um er sætuefnið Aspartame (finnst í flestum sykurlausum og sykurskertum matvörum og drykkjum) og virðast æði skiptar skoðanir á því hvort það sé heilsuspillandi eða ekki. Amma mín kaupir t.d. ekki light eða diet gosdrykki því hún sá grein í Morgunblaðinu þar sem vitnað var í eina rannsókn sem bennti til þess að Aspartame dræpi óeðlilega mikið af heilafrumum. Sumir ganga svo langt að kalla þetta sætt eitur.

Sigrún nokkur sem heldur úti heilsuuppskriftavefnum CafeSigrún.com er á annari skoðun og segir að “þrátt fyrir ótalmargar rannsóknir hefur ekkert komið fram sem hefur stutt það að gervisykur eins og t.d. Aspartame hafi slæm áhrif á heilsuna.” og bendir á svar við fyrirspurn á Vísindavefnum. Í niðurlagi svarsins er m.a. sagt: “Viðamiklar rannsóknir á aspartami benda þannig eindregið til þess að efnið sé hættulaust og við verðum að vona að þær reynist réttar.”

Við skulum svo sannarlega vona það því Aspartame er í diet gosdrykkjum, jógúrt og mörgum unnum mjólkurvörum og flestum sykurskertum matvælum á markaðnum.

Auglýsingar gefa oft líka misvísandi skilaboð um innihald vara og nýlegt dæmi er auglýsing fyrir Létt og Laggott þar sem gefið er í skyn að þú eigir að nota það til að grenna þig þar sem það er fituminna en önnur smjör. Staðreyndin er samt sú að það er með 40 % fituinnihald sem er alls ekki lítið og meirhluti fitunnar inniheldur mettaðar fitusýrur sem eins og flestir vita eru mjög slæmar fyrir hjarta og æðakerfið og hækka slæma kolesterólið í blóðinu.

Svo er líka eitthvað til sem heitir transfitusýrur sem á víst að vera verra fyrir þig en þær mettuðu. Hérna á vef Neytendasamtakanna er grein um transfitusýrur og hvernig ber að forðast þær því ekki er auðvelt að átta sig á hvar þær leynast.

Margt af því sem er auglýst sem fitulaust eða fitulítið er oft hlaðið sykri eins og t.d. fitulaus ís sem mikið er verið auglýst af undanfarið. Oft er líka reynt að blekkja neytendur með því að merkja salt sem sodium en til að fá rétt saltinnihald verður að margfalda sodium innihaldið með tveimur.

Að lokum má benda á að CafeSigrún er með góð heilsuráð fyrir matseld og bakstur til að minnka fitu og sykurinnihald.

Fyrsti vinnudagurinn hjá mér í dag eftir tveggja vikna sumarfrí en Dagbjört byrjar ekki í skólanum fyrr en á fimmtudaginn – heppin hún. Er langt í frá úthvíldur eftir þetta frí enda með eindæmum stutt. Við eyddum síðustu dögum á Berserkseyri við berjatínslu, afslöppun og skemmtun. Gekk tínslan vel enda af nægu að taka á flestum svæðunum sem við kembdum í gegnum. Giska á við séum með 15 – 20 kíló af krækiberjum og bláberjum í ísskápnum hjá okkur núna.

Á næstu dögum verður megnið af krækiberjunum sprengd og blandað við vín- og gerefni ofan í tunnu og látið gerjast þangað til hægt verður að setja ljúffent krækiberjavín á flöskur. Ætli það verði ekki orðið gott til drykkjar um jólin. Erum farin að velta fyrir okkur nafni á afurðina og núna koma helst til greina nöfin Ber-serkur eða Berja-serkur sem vísa þá bæði til úr hverju vínið er gert og hvaðan berin koma. Þegar það er ákveðið get ég farið að nota menntun mína til að hanna viðeigandi miða á flöskurnar.

Nú er svo bara haustið framundan og allt bendir til þess að veturinn komi í kjölfarið. Það er frekar lítið á dagskránni hjá okkur nema mikið nám hjá Dagbjörtu og mikil vinna hjá mér. Var að fá jákvæð viðbrögð frá Listaháskólanum um að kenna aftur þessa tvo kúrsa sem ég kenndi í fyrra og jafnvel eitthvað meira til – það er mjög spennandi og skemmtileg tilbreyting frá hinu daglega lífi hönnuðar á auglýsingastofu.

Nú er förinni heitið á Berserkseyri í berjamó á morgun og komum heim á sunnudag. Þurfum að tína (já tína því við ætlum okkur ekki að týna neinu) 10 kíló af berjum í það minnsta fyrir berjavínið sem við ætlum að brugga. Dóra kemur með okkur og samkvæmt spákonunni sem hún fór til í kvöld á þetta eftir að verða heljarinnar mikið partý!! Við og rollurnar - það getur varla klikkað?

Á Channel 4 í Englandi var sýndur einn besti sjónvarpsþáttur sem við höfum séð en hann heitir Garth Marenghi´s Dark Place Hospital - mjög fyndnir og súrir þættir. Gert er grín af ódýrri bandarískri sápu- og spennuþáttagerð. Hér er hægt að sjá einn þátt í Windows Media skráarsniði.

Íslenska er ótrúlega ríkt og skemmtilegt tungumál. Ég og Hulda skoðuðum stundum orðabókina mína áður en við fórum á djammið og fundum mörg skemmtileg íslensk orð sem við notuðum ósapart á landann og enginn virtist skilja. Það er synd hvað við notum takmarkaðan orðaforða þar sem til eru svo óteljandi skemmtileg íslensk orð. Nú höfum við sett inn viðbót í dálkinn hér til hliðar sem nefnist "Orðið íslenskt." Þar birtast íslensk orð og merking þeirra af handahófi úr gagnagrunni sem við höfum sett upp og eiga fleiri eftir að bæstast við í framtíðinni. Ef einhver vill senda okkur skemmtilegt íslenskt orð til birtingar er honum velkomið að senda okkur það.

Jón Gnarr hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér enda maðurinn með eindæmum fyndinn. Hann hefur ávallt haft skemmtilega kaldhæðinn húmor og eru Fóstbræður og Tvíhöfði góð dæmi um það.

Undanfarið ár eða svo hefur kallinn tekið upp á því að skrifa „Bakþanka” á baksíðu Fréttablaðsins. Eins og flestir kannast við eru þessa greinar oft trúarlegs eðlis þar sem Jón predikar yfir okkur um siferði með Biblíuna við höndina. Í greinunum má bæði finna strangtrúaðar skoðanir og einnig hugljúfa texta um manngildi sem eru allt af því að vera væmnir og alls ekki í anda Jóns. Þegar ég las þetta fyrst fannst mér þetta fyndið enda auðséð að þetta væri grín en svo héldu greinarnar áfram….og áfram alveg þangað til að ég var farin að efast um að þetta væri grín.
Var hann kannski búinn að frelsast eða jafnvel þroskast eins og hann segir sjálfur? eru þessar greinar skrifaðar af innilegri einlægni eða er þetta allt einn stór brandari? Rakst svo á skemmtilegar pælingar um þetta efni og ég held að ég sé komin á þá skoðun núna eftir mikla umhugsun að þetta sé djókur. Heimasíðan hans var það sem sannfærði mig að lokum enda varla mikil alvara á bak við það að setja á svið atriði úr Biblíunni með Barbie og Action mönnum oft nöktum í misvísandi stellingum. Heimasíðuna má sjá hér.

Erum búin að bæta inn myndum af Isle of Wight tónlistarhátíðinni sem við fórum á síðasta sumar.

Nú er menningarhelgin mikla liðin. Á föstudaginn fórum við í fjölskylduboð heima hjá afa og ömmu Dagbjartar. Þaðan fórum við með tveimur frændsystkynum hennar, Dúdda og Heiðu, niður í bæ á Litla ljóta andarungann. Áttum við fjörugar samræður um heima og geima, bandaríkjaforseta og stefnu hans, Kanada, kryddjurtir, pöbbamenningu ofl. Heiða er verkefnisstjóri hjá markaðs og hönnunarfyrirtæki fyrir lyfjaiðnaðinn í New York og býr á Manhattan en Dúddi vinnur fyrir EFTA í Genf í Sviss.

Á laugardaginn tókum við daginn nokkuð snemma (á hádegi) og fórum niður í miðbæ að skoða eitthvað af því sem í boði var. Við vorum búin að skipuleggja okkur vel og fara yfir dagskrána og velja það sem okkur langaði mest að sjá. Fyrst skoðuðum draugasýninguna í TM húsinu sem var ágæt, ekki bara brúður og beinagrindur eins og maður bjóst við heldur voru málaðir leikarar bakvið gler sem tóku draugahlutverk sín alvarlega. Reyndar þurftum við að bíða dálítin tíma í röð fyrir utan sýninguna, vorum á eftir Össuri Skarphéðinssyni ásamt dætrum sínum tveimur. Síðan skoðuðum við ýmislegt eins og skemmtilega sýningu í Nýlistasafninu, arabískar ljósmyndir og muni í Borgarbókasafni, lágmyndir og skúlptúra Tedda, flóamarkaði, jólasýninguna og margt annað mis skemmtilegt.

Oft var nú fyndið að fylgjast með viðbrögðum eldra fólks á Menningarnótt að sjá eða heyra eitthvað sem þau eru ekki vön. Sem dæmi þá var dauðarokkssveit skipuðum mjög ungum strákum að byrja á Laugarveginum eitt skiptið sem við gengum framhjá. Svipurinn á sumu fólki var alveg óborganlegur, það vissi svo innilega ekki hvað það átti að gera við þennan hávaða sem þröngvaði sér inn um vit þeirra. Í annað skipti sat gítarleikari úr einni af pönkhljómsveitum borgarinnar á götuhorni með kassagítar. Að kom hópur af hjónum í kringum sextugt og báðu hann um að spila eitthvað fyrir sig. Hann byrjaði að hamra hraða og hráa pönkaða tóna úr kassagítarnum og fólkið brosti vandræðalega eins og það hafi búist við ljúfum tónum. Þetta er auðvitað hið besta mál.

Hápunktur Menningarnætur hjá okkur var tvímælalaust þegar við skoðuðum hið dularfulla hús Frímúrarareglunnar við Skúlagötu 55 en okkur hefur langað til að kíkja þarna inn í mörg ár því það virðist engin vita, nema félagarnir sjálfir, hvað þar fer fram og margar sögur á kreiki. Fengum við loksins að svala forvitninni en hún hefur þvert á móti aukist við að skoða húsakynnin og kynnast aðeins starfseminni. Þetta dularfulla bræðralag er heldur betur skrýtið. Þvílíkan íburð er vart að finna hérlendis og forsetaheimilið að Bessastöðum er eins og kotbær í samanburði. Rauðir dreglar á hverju gólfi, málverk af heldri mönnum með allskyns orður, sverð og fjólubláa konungsborða, gylltir skildir með allskyns táknum á öllum veggjum, ljósskreytt loft, marmaraaltari með hinu alsjáandi auga inn í gylltum þríhyrning og útskorin hásæti. Allt einhvernvegin útúr kortinu á gamla góða fróni. Fyrir þá sem horfa á Simpsons fjölskylduna þá minnti þetta mjög mikið á þáttinn þegar Hómer gekk í leynireglu Steinhöggvarana. Án þess að hafa kynnt mér það gæti ég vel trúað að þar sé verið að bauna á Frímúrararegluna.

Frímúrarareglunni á Íslandi er mikið í mun að losna við þá ímynd að þetta sé leyniregla. Allir bæklingar og kynningarmynd sem sýnd var gestum hamraði á því að þetta væru aðeins “samtök karlmanna úr öllum hópum þjóðfélagsins sem hefur mannrækt að markmiði” eins og hægt er að lesa á síðu félagsins. Leyniregla er samt það orð sem kemur hvað oftast upp í hugann þegar labbað er um húsakynni þeirra. Í fyrsta lagi eru myndavélar og símar bannaðir, frímúrararnir sjálfir stóðu á hverju horni, vel pússaðir í kjólfötum og mjög vingjarnlegir, að passa að allir færu nú tilsetta leið í gegn og gengju ekki óvart inn í aðra hluta hússins eins og kannski leyniherbergi með leyndardómum félagsins.

Fyrir forvitna er góð grein um Frímúrararegluna í greinasafni Sigurfreys.

Hérna á Myndakindinni eru myndir frá Menningarnótt bæði deginum og kvöldinu. Náðum samt engum myndum innan úr leynireglunni þrátt fyrir heiðarlegar tilraunir. Fáum vonandi aðra tilraun á næstu Menningarnótt. Svo eru líka komnar inn myndir frá útilegu sem við fórum í um suðvestur England.

Fyrst þegar Baugsmálið kom upp fóru að birtast myndir af sakborningum í blöðum og sjónvarpi. Einn þeirra er Tryggvi Jónsson sem hefur alltaf komið mér kunnuglega fyrir sjónir. Einn daginn áttaði ég mig svo á því að mjög sterkur svipur er með þeim félögum Davíð og Tryggva, svo sterkur að þeir gætu auðveldlega verið bræður.

Eftir að hafa unnið á Listasafni Íslands sem staðsett er niður í bæ hef ég komist að því að það er engin gróusaga að miðbærinn er uppfullur af ferðamönnum yfir sumarmánuðina og varla íslensku að heyra. Eitt það sem við vorum mjög fegin að losna við frá Englandi eru möppudýrin svokölluðu. Fólk sem hélt á klemmuspjöldum og stoppaði alla þá sem gengu framhjá til að spyrja um tiltekna þjónustu eða vöru, einhvers konar viðhorfskönnun.

En í sumar mætti ég sömu örlögum í hvert skipti sem ég rölti niður í bæ í hádeginu. Einu sinni þegar ég loksins komst í hádegishlé eftir erfiðan morgun skundaði ég í átt að Eymundsson í Austurstræti og ætlaði að hafa það náðugt þar, þá stoppaði mig möppudýr og vildi ná tali af mér…rétt fyrir utan bókabúðina. Ég vildi auðvitað ekki eyða mínum dýrmæta afslöppunartíma í eitthvað slíkt svo ég tjáði honum að ég hefði ekki tíma sem var kannski ekki svo sniðugt þar sem ég gat auðvitað ekki farið inn í bókabúðina að hangsa eftir þessa yfirlýsingu. Endaði ég á að láta eins og ég væri að flýta mér eitthvað rosalega og fór í aðra bókabúð úr augsýn möppudýranna. Í Englandi gat maður allavegana sagt: "Sorry I´m a tourist" með lélegum enskum hreim. Vonandi festa þessi möppudýr ekki rætur á Íslandi því þetta er algjör plága og virkar mjög letjandi á fólk sem vill eiga náðugan dag í miðbænum. En Íslendingar láta kannski allt yfir sig ganga hvort sem er.

Fórum í dag í Bónus á Laugaveginum sem var reyndar svolítið skondið því þegar við vorum í biðröð við kassan kom starfsmaður aftan að okkur sem þurfti að komast framhjá og sagði hún við okkur: "Sorry" (nota bene með mjög amerískum hreim) Bjarni sagði á móti "já fyrirgefðu" og sagði hún þá flissandi "ó fyrirgefðu" sem er mjög lýsandi fyrir hlutföll Íslendinga samanborið við útlendinga í miðbæ Reykjavíkur.

Fyrir þá sem hafa áhuga á te þá vorum við að kaupa mjög bragðgott jurtate í Te og Kaffi sem heitir Tropical - mjög ferskt ávaxtabragð, mæli með því.

Fljótlega eftir að við féllum fyrir íbúðinni okkar og keyptum hana fórum við að líta betur í kringum okkur, á garðinn og hverfið. Laugarneshverfið og Teigarnir er alveg frábært hverfi til að búa í allt mjög rólegt og þægilegt - ekkert stress.

Helsti gallinn við að búa hérna er að þetta hverfi er staðsett einhvernvegin eins langt frá allri þjónustu í allar áttir og hægt er. Eiginlega mitt á milli þriggja stórra þjónustusvæða: Holtagarðar, Kringlan og miðbærinn. Það er auðvitað sjarmerandi að hafa svona litlar verslanir og þjónustuaðila eins og litla hverfisbúð, fisksala, spegla- og glersala, skóviðgerðarmann, apótek og videoleigu á horninu. En það kemur ekki í staðinn fyrir Bónus og Vínbúðina enda er töluvert mikið dýrara að versla í 10-11 og þessum minni búðum. Það væri nú t.d. líka hægt að flytja Bónus í Skútuvogi hingað í hverfið enda er hún kjánalega nálægt Bónus í Holtagörðum, bara rétt við sinnhvorn endan á Skútuvogi. Og núna þegar nýtt leiðarkerfi strætó er komið í gagnið þurfa bílaleysingjar að labba þrisvar yfir stórar umferðargötur frá nýju stoppistöðinni við Sæbraut - áður stoppaði vagninn beint fyrir utan Holtagarða.

En það sem helst er að hverfinu er að það vantar hverfispöbbinn. Það er jú Amokka sem er kaffihús í Borgartúni en það er samt bara kaffihús og bara opið til 22:00 á virkum dögum og svo 19:00 um helgar sem er ekki mjög hentugt. Maður á jú að geta labbað inn á hverfispöbbinn sinn þegar mann langar til þess ekki þurfa að líta á klukkuna til að fullvissa sig um að enn sé opið. Þannig að ef okkur langar í kaldann kranabjór þá þurfum við gjörusvovel að labba niður í miðbæ eða taka strætisvagn jafnvel þótt mann langi kannski bara í einn. Ég trúi nú ekki öðru en að það sé markaður fyrir hverfispöbb hérna og skil ekki af hverju engum hefur dottið það í hug ennþá. Manni finnst það eiginlega vera sjálfsögð mannréttindi sem ættu að vera rituð í mannréttindasáttmála Evrópu að allir eigi að hafa aðgang að hverfispöbb.

Það er kannski smá von nú þegar Borgartúnið og nærliggjandi svæði eru í endurskipulagningu um að þeir skjóti niður eins og nokkrum pöbbum, Vínbúð og einni stórri Bónusverslun takk fyrir.

Ef þér finnst eldsneytisverð of hátt þá getur þú kvittað hérna.