kjaftakindin

Jón Gnarr hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér enda maðurinn með eindæmum fyndinn. Hann hefur ávallt haft skemmtilega kaldhæðinn húmor og eru Fóstbræður og Tvíhöfði góð dæmi um það.

Undanfarið ár eða svo hefur kallinn tekið upp á því að skrifa „Bakþanka” á baksíðu Fréttablaðsins. Eins og flestir kannast við eru þessa greinar oft trúarlegs eðlis þar sem Jón predikar yfir okkur um siferði með Biblíuna við höndina. Í greinunum má bæði finna strangtrúaðar skoðanir og einnig hugljúfa texta um manngildi sem eru allt af því að vera væmnir og alls ekki í anda Jóns. Þegar ég las þetta fyrst fannst mér þetta fyndið enda auðséð að þetta væri grín en svo héldu greinarnar áfram….og áfram alveg þangað til að ég var farin að efast um að þetta væri grín.
Var hann kannski búinn að frelsast eða jafnvel þroskast eins og hann segir sjálfur? eru þessar greinar skrifaðar af innilegri einlægni eða er þetta allt einn stór brandari? Rakst svo á skemmtilegar pælingar um þetta efni og ég held að ég sé komin á þá skoðun núna eftir mikla umhugsun að þetta sé djókur. Heimasíðan hans var það sem sannfærði mig að lokum enda varla mikil alvara á bak við það að setja á svið atriði úr Biblíunni með Barbie og Action mönnum oft nöktum í misvísandi stellingum. Heimasíðuna má sjá hér.

Erum búin að bæta inn myndum af Isle of Wight tónlistarhátíðinni sem við fórum á síðasta sumar.