kjaftakindin

Poppuðum aðeins upp útlitið á síðunni, okkur fannst hitt einum of alvarlegt.

Bjarni fékk boðsmiða enn á ný frá Borgarleikhúsinu á frumsýningu á “Woyzeck” og “Lífsins tré.” Fórum á “Woyzeck” á föstudagskvöldið og var það mjög skemmtilegt og frumlegt. Nick Cave mætti á frumsýninguna þrátt fyrir leiðinlegt veður og sat hann tveimur sætaröðum fyrir aftan okkur. Forseti Íslands og frú komu einnig og enn á ný stóðu allir upp fyrir hans hátign…nema Bjarni. Í kvöld fórum við svo á leiksýninguna “Forðist okkur” - svartur húmor og kaldhæðni allsráðandi að hætti Hugleiks. Mæli eindregið með báðum þessum sýningum.

Erum annars að ráðast í það að gera svefnherbergið upp. Það hefur verið með geðspítala-lúkkið frá því að við fluttum inn fyrir tæpu ári. Lýsir það sér aðallega í því að það er allt hvítt, veggirnir, skáparnir og rimlagluggatjöldin . Keyptum kaffibrúnan lit sem við erum að klessa á einn vegginn í kvöld. Kannski kjánalegt að vera að standa í þessu kl. 2 á laugardagsnóttu en við bara gátum ekki beðið. Svo er ætlunin að kaupa gluggatjöld, rúmföt, rúmteppi og aðra fylgihluti í svipuðum litum og tónum, það er að segja alls kyns brúnum tónum og hvítum lit. Vonandi verður svefnherbergið aðeins vistlegra fyrir vikið.

Fyrir þá sem ekki vita þá erum við búin að setja inn myndir af gæsun Heiðrúnar, steggjun Andy, giftingunni, veislunni og partýinu…sjá á sjálfhverfu myndakindinni ➚

Nú er hugmyndin “einstaklingur að láni” komin til Íslands. Fjallað er stuttlega um þetta á Vísi og kalla þeir þetta “lifandi bókasafn” sem sett var upp í Smáralindinni um helgina. Sá blindi var að sögn vinsælastur en boðið var upp á ýmsa "titla" eins og múslima, Japana, líkskoðara og rauðsokku.

Þótt draga megi þær ályktanir af þessari aulalegu mynd hér fyrir neðan að ég sé að undirbúa mig undir mitt fyrsta geimskot upp í MÍR geimstöðina þá er það röng ályktun.

Þannig er mál með vexti að sem nemi í Háskóla Íslands fær Dagbjört mjög skemmtilega og áhugaverða pósta í gegnum póstlista háskólanemenda. Fyrir tveimur vikum síðan fékk hún póst sem í var ritað þetta: „Nú stendur yfir rannsókn á vegum Phillips University Marburg og Max Planck Institute í Þýskalandi hér á Íslandi. Verið er að rannsaka tungumálavirkni í heilanum (language processing) og er notaður til þess heilariti (electroencephalogram; EEG). Þátttakendur eru beðnir um að meta setningar á íslensku með tilliti til merkingar og setningabyggingar á meðan þeir eru tengdir við heilaritann. Rannsóknin hér á landi er hluti af stærri rannsókn þar sem ætlunin er að bera saman ólík tungumál.“

Við skráðum okkur til leiks en Dagbjört hafði því miður ekki tíma til að taka þátt sökum skólaverkefna. Ég fór því sem fulltrúi Laugarnesvegarins og gaf vísindunum fjórar klukkustundir af lífi mínu.

Hettan sem ég er með á myndinni er semsagt með nemum sem nema og magna upp örsmá rafboð heilans og senda til tölvunnar sem skráir þau niður í línurit. Þetta tæki kallast EEG.

Þessi tilraun tók heldur betur á taugarnar því fyrst þurfti að koma húfunni fyrir á réttum stað með þar til gerðum mælingum og málbandi. Síðan þurfti að fá nemana til þess að nema rafboðin en það var gert með því að smyrja einhverskonar geli með leiðandi efni undir nemana, nudda þeim vel í hársvörðinn (húðina í mínu tilfelli) svo að tölvan fengi nógu góða tengingu við heilann minn. Þetta tók rúman klukkutíma. Þegar þessu var lokið var ekki eftir neinu að bíða heldur var tilrauninni skellt í gang. Átti tilraunadýrið (ég) fyrst að þrýsta á já eða nei hnappa eftir að setning birtist á skjánum. Já ef mér fannst setningin málfræðilega rétt og nei ef mér fannst hún röng. Í kjölfarið kom spurning út frá fyrri setninguni og svo kom annað hvort spurningin „hver“, „hverjum“ eða „hvar“ sem fylgt var eftir með svarinu sem tilraunadýrið átti að svara hvort væri rétt eða rangt. Þetta var frekar hratt og flókið og þótt að helmingur setninganna væru málfræðilega réttar voru þær ekki samsettar í einhverju samhengi og því æði ruglingslegar og erfitt að einbeita sér að þeim. Ekki nóg með það heldur var óskað eftir því að tilraunadýrið hreyfði hvorki legg né lið, kyngdi ekki né blikkaði augunum nema þegar þrýst var á já eða nei hnappana. Eftir tvo tíma næstum hreyfingarlaus og blikklaus lauk þessu. Ég var frelsinu feginn.

Sá sem stjórnar tilrauninni, Þjóðverji að nafni Dr. Dietmar, tók fyrir mig þessa mynd og ætlar svo að senda hér tölvumynd af heilastarfseminni þegar búið verður að vinna úr gögnunum eftir þrjár vikur. Ég set hana hér inn þegar hún berst mér með rafpósti yfir Atlanshafið. Hann Dr. Dietmar leit nú samt ekki mikið út fyrir að vera Dr. Dietmar, frekar ungur kannski rúmlega þrjátíu ára, kraftlega líkamsburði, snoðaður, íklæddur grænum hermannabuxum og ungæðislegum stuttermabol.

Samkvæmt nýjustu skoðannakönnunum meðal Sjálfstæðiðsmanna þá lítur út fyrir að Vilhjálmur Þoddn muni hreppa fyrsta sætið í prófkjöri sjálfstæðismanna á kostnað framboðs Gísla Marteins í sama sæti.

Ég á frekar erfitt með að skilja hverskonar fólk vill fá eldri kerfiskarl sem er búinn að vera í borgarstjórnarmálum og búinn að fá sitt tækifæri til að sýna hvað í honum býr í 20 eða 30 ár umfram ungan mann með ferskan blæ og framtíðarsýn – nýtt blóð og nýja strauma inn í staðnaða borg.

Auðvitað hefur Villi meiri reynslu en Gilli en hver segir að sá reynslumesti sé sá allra besti til að sitja í leðurklæddum borgarstjórnarstólnum og stýra borginni.

Það sem líklega háir Gísla er útlitið, hann hefur ekki nógu traustvekjandi ásýnd til þess að þeir sem eldri eru myndu vilja gefa honum atkvæði sitt. Hann lítur miklu frekar út eins og nýútskrifaður verzlingur sem er að sækja um sitt fyrsta starf fremur en góður og gildur stjórnmálamaður. En ef við látum útlitið flækjast fyrir Gilla hvað þá með Villa? Persónulega þykir mér það ekki traustvekjandi að skollóttur maður skuli ganga með hárkollu eða hártopp. Er það ekki alveg öruggt annars? Ef þetta er hans raunverulega hár þá ætti hann að skipta um hárgreiðslumeistara eins fljótt og auðið er. En ef göngum út frá því að þetta sé kolla þá segir það mér um hann að hann sé ekki sáttur við sjálfan sig og gefur mér til kynna að hann hafi eitthvað að fela. Hann er eflaust ágætur maður og ekki fallegt af mér að benda á eitthvað sem fólk gæti sett út á útlit hans. En svona er þetta, fólk talar um að útlit Gísla skemmi fyrir honum þá hlýtur að vera sjálfsagt að benda á fáránleikann í því.

En svona að lokum myndi ég ráðleggja Gísla að láta sér vaxa smá skegg til að búa til ásýnd sem segir að hann sé nú ekki bara barn sem vill leika sér á meðal fullorðinna kerfiskarla og kerlinga. Hann er líka alltof smekklega til fara drengurinn, íklæddur í ljósum, björtum og litríkum klæðnaði. Þarf að passa sig á þessu ef hann vill ná kjöri. Mér finnst hann ætti líka að fela ljósu saklausu lokkana og lita faxið dekkra svo fólk taki hann nú alvarlega. Gleraugun sem hann gengur með eru of fancý, verður að fá sér aðeins hallærislegri gleraugu. Að lokum ætti hann líka að brosa aðeins minna, fólk heldur að hann líti á þetta sem einhverskonar grín.

Ég setti saman mynd sem sýnir hann fyrir og eftir meikóverið.

Fyrst þetta er farið að snúast um hvernig fólk lítur út hvort ætli blindir sjáflstæðismenn kjósi Gilla eða Villa?

Við fórum ekki í kvöld að horfa á Idolið á Classic Rock enda enginn tími til slíks. Ég var að vinna í hópverkefni í skjalastjórn frá því í morgun og vorum við Klara ekki búnar fyrr en hálftíu í kvöld…og erum ekki næstum því búnar. Þetta verkefni gildir 30% og þurfum að skila því á þriðjudaginn og svo er ég að fara í próf sama dag (aðferðafræði II) sem gildir 15% svo þetta verður skemmtileg helgi. Bjarni var líka lengi að vinna en við skelltum okkur eftir duglegheitin á kaffi Vín og fengum okkur nokkra öllara sem var sehr fínt.

Annars er það nýjasta að vinnuherbergið okkar er loksins orðið að vinnuherbergi. Við höfum aldrei getað unnið þar inni áður. Þetta var bara þetta dæmigerða skipulag…skrifborð við vegginn og við höfum bara aldrei getað einbeitt okkur þar – líður bara eins og í skammakróknum þar sem maður situr alveg þétt upp við vegginn, á móti honum með fullt af plássi á bak við okkur. Svo datt mér það í hug að það væri sniðugt að hafa svipað fyrirkomulag og í hópvinnuherbergjunum sem eru í Bókhlöðu. Þar er stórt rúnað borð í miðju herberginu og brugðum við því á það ráð að kaupa plötu sem er 120 x 220 cm, undir hana keyptum við tvo búkka. Þetta er allt annað líf, Bjarni er líka alsæll með þetta… fullt af plássi og þægilegt andrúmsloft. Þetta er allt annað líf, bara vonandi að ofninn fari að taka við sér því enn sem komið er þarf að klæða sig vel þar inni þar sem enn er ekki kominn botn í ofnamálin - en það er í vinnslu.

Árið 1787 fæddist á Stóru-Mástungu í Eystrihreppi Bjarni Jónsson.

Árið 1839 þegar Bjarni Jónsson var 52 ára gamall eignaðist hann son, hann varð skírður Helgi og var Bjarnason.

Árið 1870 þegar Helgi Bjarnason var á 31. aldursárinu eignaðist hann líka son sem skírður var Bjarni Helgason eftir afa sínum.

Árið 1905 var Bjarni Helgason 35 ára og það sama ár eignaðist hann son sem skírður var Helgi og já hann var Bjarnason.

Árið 1928 þegar þessi Helgi Bjarnason var 22 ára gamall eignaðist hann son sem skírður var Bjarni Helgason.

Árið 1953 þegar Bjarni Helgason var 25 ára gamall eignaðist hann soninn Helga Bjarnason.

Árið 1977 þegar Helgi Bjarnason var 24 ára gamall eignaðist hann mig – Bjarna Helgason.

Flókið? Já en ef við einföldum þetta þá hafa forverar mínir, frá sautjánhundruð og súrkál (bókstaflega), verið skírðir Bjarni Jónsson, Helgi Bjarnason, Bjarni Helgason, Helgi Bjarnason, Bjarni Helgason, Helgi Bjarnason og svo ég Bjarni Helgason.

Ætli allir þessir Bjarnar og Helgar yrðu ósáttir ef ég myndi skíra minn hugsanlega son Ólaf? Ég gæti líka skírt hann Jón Bjarnason og þar með lokað hringnum þar sem þetta byrjaði allt saman hjá Bjarna Jónssyni árið 1839 þegar hann eignaðist soninn sem hann skírði Helga Bjarnason.

Hann langa langafi minn og nafni Bjarni Helgason fæddist 9. apríl árið 1870. Nákvæmlega 107 árum seinna árið 1977 fæddist ég á sama degi og var skírður sama nafni. Ætli hann hafi líka verið grafískur hönnuður?

Já það er gaman að fletta í Íslendingabók. Ég komst meðal annars að því að ég get rakið ættir mínar í beinan karllegg til Þórðar Víkingssonar sem fæddur var í kringum 830 og er sagður sonur Haraldar Hárfagra landnámsmanns á Alviðru í Dýrafirði (sjá mynd efst).

Fórum í leikhús í gær á frumsýningu Sölku Völku ásamt öllu hinu fyrirfólki samfélagsins eins og Dorrit og Ólafi sem að ástæðulausu allir í salnum stóðu upp fyrir. Er forsetinn allt í einu orðinn konungsborinn? Nei, þetta er bara gamall kommi með skítlegt eðli. Því miður áttuðum við okkur ekki á þessu fyrr en eftir að við stóðum upp, héldum að fólk væri að heiðra leikstjórann hana Eddu Heiðrúnu. Hún á það miklu meira skilið heldur en Óli Beikon, enda skilaði hún góðri sýningu þrátt fyrir erfiðan sjúkdóm sem hún er að kljást við.

Svo við droppum nú nokkrum nöfnum þá sáum við Sirrý, Egil Ólafs og Tinnu, Vigdísi Finnboga, Ólaf F (fékk óvænt sjónina og ákvað að skella sér í leikhús), meira og minna alla leikarastétt landsins, Boga Ágústsson og fleiri fréttamenn, kastljósdömuna Eyrúnu, Auði Laxness og fleiri og fleiri fyrirmenni sem of langt er að telja upp hér. Fyrir vikið erum við mun merkilega fólk en við vorum.

Við hérna á Laugarnesveginum erum mjög ánægð með veðrið þessa dagana enda varla nokkur hiti á ofnum hér á bæ. Gengur illa að finna orsök varmaleysisins þar sem ekkert lagaðist við að hleypa loftinu af ofnunum. Nú er bara að leita sér að meiri upplýsingum til að finna hvaða ástæða gæti legið að baki hitaleysinu – ættum kannski að gerast áskrifendur að Lagnafréttum.

Neee varla.

Fórum í Þjóðmenningarhúsið í dag. Ástæðan var fyrst og fremst sú að ég þarf að gagnrýna texta og upplýsingar einhverrar sýningar í verkefni fyrir safnafræði. Þetta var góð afsökun til að drífa sig og kíkja þangað þar sem ég hef ekki komið þangað áður. Skoðuðum við fjórar sýningar sem þarna voru. Þar var meðal annars líkanið af tónlistarhúsinu og ráðstefnumiðstöð Reykjavíkur sem byggja á við höfnina svo og myndskeið, teikningar, veggspjöld og alls kyns kynningarefni um hönnunina. Þetta á eftir að vera mjög flott, mjög grand. Hér má sjá frétt á mbl.is þar sem vísað er í bæði myndir og myndskeið af tónlistarhúsinu.

Bílnum var lagt við Laugarveginn og þangað skunduðum við eftir heimsóknina í Þjóðmenningarhúsið. Komum við að mikilli þvögu sem gekk mjög hægt niður Laugarveginn og sáum við nokkra ljósmyndara og menn með kvikmyndatökuvélar taka myndir inn í þvöguna. Gerðum við því fastlega ráð fyrir því að um væri að ræða einhvern frægan en þegar betur var að gáð var um að ræða Gísla Martein, Ólaf F. Magnússon, Stefán Jón Hafstein og fleiri. Þeir voru með sérstök gleraugu fyrir augunum sem byrgðu þeim sýn og blindrastaf. Gengu þeir löturhægt baðandi sig í sviðsljósinu. Án efa eiga þeir eftir að lýsa upplifun sinni í kvöldfréttunum.

Ástandið í íbúðinni er búið að vera hræðilegt síðustu vikurnar. Ofnarnir virðast hafa gefið upp öndina…eða a.m.k flestir þeirra. Verst er þetta á daginn þegar enginn er heima og hef ég tekið upp á því að klæðast hlýjum fötum og er lopapeysan mín í miklu uppáhaldi þessa dagana. Þetta er eiginlega orðið ólíft…. ég tek það þó fram að ég er ekki kulsækin og því er ástandið verulega slæmt. Bjarni ætlar reyndar að fjárfesta í ofnlykli um helgina til að hleypa lofti af ofnunum og vona ég svo sannarlega að það sé ástæða óþekktar þessara ofna. Ef ekki tja… þá er það bara síðara tíma vandamál.

Þetta minnir mig reyndar á það þegar við bjuggum úti í Englandi og allt varð vitlaust út af “kuldakastinu mikla” eða “The Big Freeze” eins og landinn kallaði það. Það var sem sagt kuldakast sem nálgaðist og ætlaði allt um koll að keyra. Það var ekki talað um annað í fréttum og flestu sjónvarpsefni sem boðið var upp á. Dagblöðin voru engir eftirbátar í þeim efnum og fyrirsagnirnar um ástandið blöstu við okkur hvert sem við fórum. Óttast var um gamla fólkið, hvernig það ætti nú að lifa þetta af, fólk flykktist í stórmarkaðina og hamstaraði inn kolvetnisríkan mat og fólki var ráðlagt að fara ekki út þegar ósköpin myndu dynja yfir nema í algjörum neyðartivikum og helst ekki einu sinni þá. Ég og Bjarni vorum virkilega orðin áhyggjufull og biðum örlaga okkar. Svo kom að þessu… ég held að ég hafi sjaldnar hlegið meira. Þetta var nú bara eins og frostríkur dagur á Íslandi… jú það var kalt og jú það var meira að segja frost og smá vindur en meira var það ekki. Svo snjóaði og ég er að tala um mesta lagi nokkra millimetra sem telst nú ekki mikið í mínum bókum. En þá fór allt úr skorðum, samgöngukerfið í Bretlandi fór í rúst… það þarf nú oft heldur ekki mikið til – skólar voru lokaðir, samgöngur lágu niðri, vegir lokaðir og umferðateppur voru út um allt.

Já svei mér þá – stundum er gott að vera vondu vanur.

Samhliða því er við settum í berjavínið fyrir tæpum tveimur mánuðum þá setti pabbi í eina lögn af rauðu víni. Í gær fór sú lögn á flöskur en okkar lögn er ennþá á fyrsta stigi sem er gerjunarstigið. Sykurflotvogin er núna að leka niður fyrir 1040 á hraða veðrunar en hún var upphaflega 1085 og á að fara niður í 995. Semsagt mjög langt í land. Að öllum líkindum höfum við byrjað á vitlausum enda í þessum bruggmálum, tekið það allra vandasamasta fyrst - að brugga eftir uppskrift í stað þess að kaupa tilbúnar þrúgur.

Stefnan er tekin á að kaupa hvítvínsþrúgur og leggja í svo við höfum nú eitthvað að drekka um jólin en það er samt eiginlega að verða of seint líka því vínið tekur tvo mánuði að komast á flöskur og eftir það er ákjósanlegast að bíða í þrjá mánuði. Veit ég þó til þess að fólk drekki þetta um leið eða áður en það kemur á flöskur, hefur ekki þolinmæði í að bíða.

Þetta verða semsagt ekki berjavínsjól enda kannski í fínu lagi þar sem það er ekki nema einn aukafrídagur, annars bara eins og hver önnur helgi ársins – ekkert helgari en allar hinar helgarnar.

Næstu helgi ætlum við hjúin að bregða undir okkur betri fætinum og skella okkur á Sölku Völku í boði Borgarleikhússins. Ég er að vinna fyrir þau í gegnum vinnustaðinn minn Hvíta Húsið og fékk því boðsmiða fyrir tvo á frumsýninguna.

Vonandi sjáum við þar einhvern frægan enda væri það nú varla ferðarinnar virði annars.

Lítill tími hefur gefist til að sinna ástkæru kjaftakindinni okkar því Dagbjört hefur verið á haus í skólanum og ég á haus í vinnunni ásamt því að sinna hugðarefni okkar sem er bjór og má ekki vanrækja (Hvað með þetta orð „vanrækja“? Van - rækja, hvað er það og hvað þýðir það?). Það er svo mikið að gera hjá okkur að uppvaskið fær ekki einu sinni athygli frá okkur og safnast það upp í hauga í eldhúsið þangað til að ekkert er hægt að gera nema að vaska upp. Síðastliðna daga höfum t.d. ekki haft nein hrein glös til að drekka úr og brá ég á það ráð að fara með heilan bala af óhreinum glösum heim til mömmu og pabba en heimili þeirra býr einmitt yfir vél sem þvær óhreina tauið fyrir mann, mjög sniðugt. Erum að velta fyrir okkur að fjárfesta í svona tækni, þetta er jú framtíðin og gott ef ekki bara nútíðin.