Ástandið í íbúðinni er búið að vera hræðilegt síðustu vikurnar. Ofnarnir virðast hafa gefið upp öndina…eða a.m.k flestir þeirra. Verst er þetta á daginn þegar enginn er heima og hef ég tekið upp á því að klæðast hlýjum fötum og er lopapeysan mín í miklu uppáhaldi þessa dagana. Þetta er eiginlega orðið ólíft…. ég tek það þó fram að ég er ekki kulsækin og því er ástandið verulega slæmt. Bjarni ætlar reyndar að fjárfesta í ofnlykli um helgina til að hleypa lofti af ofnunum og vona ég svo sannarlega að það sé ástæða óþekktar þessara ofna. Ef ekki tja… þá er það bara síðara tíma vandamál.

big frísó

Þetta minnir mig reyndar á það þegar við bjuggum úti í Englandi og allt varð vitlaust út af “kuldakastinu mikla” eða “The Big Freeze” eins og landinn kallaði það. Það var sem sagt kuldakast sem nálgaðist og ætlaði allt um koll að keyra. Það var ekki talað um annað í fréttum og flestu sjónvarpsefni sem boðið var upp á. Dagblöðin voru engir eftirbátar í þeim efnum og fyrirsagnirnar um ástandið blöstu við okkur hvert sem við fórum. Óttast var um gamla fólkið, hvernig það ætti nú að lifa þetta af, fólk flykktist í stórmarkaðina og hamstaraði inn kolvetnisríkan mat og fólki var ráðlagt að fara ekki út þegar ósköpin myndu dynja yfir nema í algjörum neyðartivikum og helst ekki einu sinni þá. Ég og Bjarni vorum virkilega orðin áhyggjufull og biðum örlaga okkar. Svo kom að þessu… ég held að ég hafi sjaldnar hlegið meira. Þetta var nú bara eins og frostríkur dagur á Íslandi… jú það var kalt og jú það var meira að segja frost og smá vindur en meira var það ekki. Svo snjóaði og ég er að tala um mesta lagi nokkra millimetra sem telst nú ekki mikið í mínum bókum. En þá fór allt úr skorðum, samgöngukerfið í Bretlandi fór í rúst… það þarf nú oft heldur ekki mikið til – skólar voru lokaðir, samgöngur lágu niðri, vegir lokaðir og umferðateppur voru út um allt.

Já svei mér þá – stundum er gott að vera vondu vanur.