Alviðra Dýrafirði

Árið 1787 fæddist á Stóru-Mástungu í Eystrihreppi Bjarni Jónsson.

Árið 1839 þegar Bjarni Jónsson var 52 ára gamall eignaðist hann son, hann varð skírður Helgi og var Bjarnason.

Árið 1870 þegar Helgi Bjarnason var á 31. aldursárinu eignaðist hann líka son sem skírður var Bjarni Helgason eftir afa sínum.

Árið 1905 var Bjarni Helgason 35 ára og það sama ár eignaðist hann son sem skírður var Helgi og já hann var Bjarnason.

Árið 1928 þegar þessi Helgi Bjarnason var 22 ára gamall eignaðist hann son sem skírður var Bjarni Helgason.

Árið 1953 þegar Bjarni Helgason var 25 ára gamall eignaðist hann soninn Helga Bjarnason.

Árið 1977 þegar Helgi Bjarnason var 24 ára gamall eignaðist hann mig – Bjarna Helgason.

Flókið? Já en ef við einföldum þetta þá hafa forverar mínir, frá sautjánhundruð og súrkál (bókstaflega), verið skírðir Bjarni Jónsson, Helgi Bjarnason, Bjarni Helgason, Helgi Bjarnason, Bjarni Helgason, Helgi Bjarnason og svo ég Bjarni Helgason.

Ætli allir þessir Bjarnar og Helgar yrðu ósáttir ef ég myndi skíra minn hugsanlega son Ólaf? Ég gæti líka skírt hann Jón Bjarnason og þar með lokað hringnum þar sem þetta byrjaði allt saman hjá Bjarna Jónssyni árið 1839 þegar hann eignaðist soninn sem hann skírði Helga Bjarnason.

Hann langa langafi minn og nafni Bjarni Helgason fæddist 9. apríl árið 1870. Nákvæmlega 107 árum seinna árið 1977 fæddist ég á sama degi og var skírður sama nafni. Ætli hann hafi líka verið grafískur hönnuður?

Já það er gaman að fletta í Íslendingabók. Ég komst meðal annars að því að ég get rakið ættir mínar í beinan karllegg til Þórðar Víkingssonar sem fæddur var í kringum 830 og er sagður sonur Haraldar Hárfagra landnámsmanns á Alviðru í Dýrafirði (sjá mynd efst).


Salka Valka

Fórum í leikhús í gær á frumsýningu Sölku Völku ásamt öllu hinu fyrirfólki samfélagsins eins og Dorrit og Ólafi sem að ástæðulausu allir í salnum stóðu upp fyrir. Er forsetinn allt í einu orðinn konungsborinn? Nei, þetta er bara gamall kommi með skítlegt eðli. Því miður áttuðum við okkur ekki á þessu fyrr en eftir að við stóðum upp, héldum að fólk væri að heiðra leikstjórann hana Eddu Heiðrúnu. Hún á það miklu meira skilið heldur en Óli Beikon, enda skilaði hún góðri sýningu þrátt fyrir erfiðan sjúkdóm sem hún er að kljást við.

Svo við droppum nú nokkrum nöfnum þá sáum við Sirrý, Egil Ólafs og Tinnu, Vigdísi Finnboga, Ólaf F (fékk óvænt sjónina og ákvað að skella sér í leikhús), meira og minna alla leikarastétt landsins, Boga Ágústsson og fleiri fréttamenn, kastljósdömuna Eyrúnu, Auði Laxness og fleiri og fleiri fyrirmenni sem of langt er að telja upp hér. Fyrir vikið erum við mun merkilega fólk en við vorum.


Við hérna á Laugarnesveginum erum mjög ánægð með veðrið þessa dagana enda varla nokkur hiti á ofnum hér á bæ. Gengur illa að finna orsök varmaleysisins þar sem ekkert lagaðist við að hleypa loftinu af ofnunum. Nú er bara að leita sér að meiri upplýsingum til að finna hvaða ástæða gæti legið að baki hitaleysinu – ættum kannski að gerast áskrifendur að Lagnafréttum.

Neee varla.