kjaftakindin

Um seinustu helgi keyrðum við Dagbjört ásamt Kristínu mömmu hennar alla leið á Reykjanes á Vestfjörðum, 350 km langt og 5 klukkustundir hvora leið fyrir einnar nætur stopp, en vel þess virði engu að síður. Tilgangur þessarar ferðar var að vera viðstödd brúðkaup og brúðkaupsveislu Heiðrúnar og Andy.

Helgina áður höfðu vinkonur og frænkur Heiðrúnar ( þar á meðal Dagbjört ) gæsað hana. Fóru þær m.a. með hana í keramik, nudd, pool ofl. – keyrðar á milli staða á breskum leigubíl. Enduðu þær svo hérna heima með mat frá Austurlandahraðlestinni á Hverfisgötu en Heiðrún vissi ekki hvert var farið með hana sökum þess að bundið var fyrir augun á henni. Á myndinni hérna fyrir ofan sjást fyrstu viðbrögð þegar eftir að búið var að taka af henni það sem fyrir augum hennar var.

Andy ásamt vinum og ættingjum kom til landsins á fimmtudag og hitti ég þá niðri í bæ ásamt fleirum íslendingum. Andy var búinn að nefna við mig að þeir vildu sjá einhverja íslenska tónlist en voru nokkuð opnir fyrir hverskonar tónlist. Það var ekki úr miklu að velja en ég stakk upp á að fara á Megas og Súkkat (MegaSukk) tónleika á GrandRokk sem úr varð. Ekki get ég sagt að þetta hafi verið skemmtilegir tónleikar og hvað þá fyrir Englendinga. En þeir voru samt ánægðir eftir að ég útskýrði fyrir þeim að ég skildi heldur ekkert um hvað þeir væru að syngja og að Megas væri goðsögn í íslensku tónlistarlífi sem vert væri að hafa séð. Andy var einnig búinn að nefna við mig að þeim langaði að kíkja á ísbarinn, bar gerður úr ís og klaka einhverstaðar í Reykjavík. Ég kom af fjöllum því ég hafði aldrei heyrt um þetta en Andy sagði að hann hafi séð þetta í ferðaþætti á BBC. Dagbjört komst að því að þetta var á Kaffi Reykjavík og við nánari athugun kom í ljós að það er selt inn á staðinn og kostar litlar 1300 íslenskar krónur, var því snarlega hætt við það. Dagbjört rakst seinna á frétt á mbl.is þar sem sagt er frá þeirri merkilegu staðreynd að verið sé að opna ísbar í London, ekki minnst einu orði á að þetta sé líka til á Íslandi.

Á laugardaginn var svo sjálf giftingin og veislan eins langt frá öllu sem telst vera þéttbýli á Reykjanesi á Vestfjörðum eins og áður sagði. Giftu þau sig í lítilli kirkju í Vatnsnesfirði og fór athöfnin að mestu leiti fram á íslensku fyrir utan það sem skipti mestu máli en það var lesið bæði á ensku og íslensku.

Eftir það var haldin skemmtileg og afslöppuð veisla þar sem boðið upp á hefðbundinn íslenskan mat. Í forrétt var skelfiskur, humar og hörpuskel en í aðalrétt var ýsa, steinbítur og lambakjöt. Þessu var öllu saman rennt niður með hvítvíni, rauðvíni og bjór. Veislan þróaðist svo yfir í svaka partí sem gekk eitthvað fram á nóttina þar sem meðal annars Andy og vinur hans Dean tóku gömul breakdansspor við mikinn fögnuð viðstaddra.

Morguninn eftir var fólkið rifið upp rúmlega 7 til að snæða morgunverð þar sem Heiðrún og Andy ásamt öllum Englendingunum þurftu að ná flugi um miðjan dag frá Keflavík. Okkur fannst nú alveg nóg að þurfa bara að keyra til Reykjavíkur hvað þá að keyra til Keflavíkur, bíða eftir flugi, fljúga til Englands og koma sér svo frá London til Hastings með lestum. Líklega eitthvað í kringum hálfur sólarhringur á ferð og flugi.

Allt í allt góð og skemmtileg helgi hjá oss. Bætum myndum á myndakindina af öllu heila klabbinu við fyrsta tækifæri.

Fórum á heimspekikaffihús í kvöld. Þetta var mjög skemmtilegt. Umræðuefnið var “hvar er tilgang lífsins að finna?” Mættum reyndar bara fjögur en þrátt fyrir það voru þetta skemmtilegar og áhugaverðar pælingar… a.m.k vitum við núna hver tilgangur lífsins er en ekki þið…ha ha ha! En ef við deilum nú viskunni þá veltu menn fyrir sér hlutum eins og hvort tilgang lífsins væri að finna hjá Guði, eða í afkvæmum okkar - hvort það sé hugsanlegt að eini tilgangurinn sé að skilja einhver ummerki eftir sig á jörðinni hvort sem það er barn, bók eða tré sem þú gróðursetur. Svo var því velt upp hvort það gæti verið að tilgangurinn væri mjög lítilfjörlegur hjá sumum og hvort fólk myndi vilja vita sinn einstaka tilgang ef það væri hægt. Svo er alltaf möguleikinn að það sé enginn tilgangur.

Eftir miklar umræður benti Róbert, stjórnandi heimspekikaffihúsins, á að „tilgangur lífsins“ er í raun mjög slæm þýðing á enska frasanum „meaning of life“. Frekar ætti að tala hvert sé „gildi lífsins“ því „tilgangurinn“ er eins og það sé einn atburður sem allt þitt líf stefnir að. Margar aðrar mjög skemmtilegar pælingar litu dagsins ljós sem of langt er að fara út í hér.

Íslensk fiðrildi hafa tekið sér fasta búsetu við útganginn okkar…þau eru í tugatali í námunda við ljósið úti… Bjarni taldi þau í gær og þau voru vel yfir 100. Þau bara soga sig við veggina og loftið og ég verð að segja að þetta minnir svolítið á Birds. Fyrst þegar ég sá þau svona út um allt heyrði ég inn í mér tónlistina úr Hitchcock sturtuatriðinu þar sem fiðrildin þekja allt hvert sem maður lítur – ég hef bara aldrei séð jafn mörg fiðrildi samankomin á einum stað.