kjaftakindin

Fór fyrir nokkrum vikum í heimsókn í Náttúrufræðistofnun Íslands. Kom mér mjög á óvart hversu léleg aðstaðan er. Þeir eru búnir að vera með sömu sýninguna síðan u.þ.b. árið 1989. Það hefur nákvæmlega ekkert breyst síðan ég fór þangað sem nemandi í grunnskóla. Þeir eru til dæmis ekki með stakt orð í ensku í sýningartextanum þrátt fyrir að erlendir ferðamenn séu stór hluti sýningargesta. Jú þeir eru með einhver heiti á latínu en ekki söguna meir sem er mjög sjaldgæft á íslenskum söfnum.

Náttúrufræðistofnun er eitt af höfuðsöfnunum, hin eru Þjóðminjasafn Íslands og Listasafn Íslands. Sýningin ber þess greinilega merki að ástandið sé bágborið. Þetta er sorglegt sérstaklega þegar tekið er tillit til þess hversu merkilega gripi og sagnfræðilegar upplýsingar þeir hafa að geyma. Á Íslandi er að finna fjölbreytt dýra- og plöntulíf að ég tali nú ekki um jarðsjálftavirknina, eldgosin og allt hitt sem hægt væri að gera mun ítarlegri skil. Til dæmis er þar að finna brot úr tunglsteini sem víða í þessum heimi er gætt með ítarlegri öryggisgæslu en ekki hér….ó nei, brotið hangir bara þarna á veggnum án þess að fólk veiti því sérstaka eftirtekt.

Eitt skýrasta merki þessarar bágbornu aðstöðu er geirfuglinn okkar. Hann er þarna til sýnis í glerbúri þar sem hvorki er raka- né hitastýring sem er forsenda varðveislu þessar dýrgripar. Því má með sanni segja að hann sé að grotna niður og enginn gerir neitt! Auðvitað væri réttast að hann yrði tekinn niður og settur í viðeigandi varðveislu þangað til viðeigandi húsakostur og aðstæður bjóðast. Nýir ráðherrar lofa ávallt hinu fögru en einhverveginn verður aldrei neitt úr þvi.

Leiða má líkur að því að þetta sé yfirlýsing þeirra sem þarna vinna að sýna fram á hversu slæmt ástand þessarar stofnunar er. Geirfuglinn er kannski holdgervingur þeirrar hrörnunar sem stofnunin virðist ganga í gegn um. En varla er það þess virði að fórna þessari merku og mjög svo sjaldgæfu þjóðargersemi. Sterkari yfirlýsing væri að taka hann niður og hafa búrið tómt þar sem engar forsendur eru til að varðveita hann í þessari aðstæðu.

Fyrir þá sem eru að fýla þessar svörtu og oft ofbeldisfullar myndasögur Þórarins Hugleiks Dagssonar ættu að athuga Don nokkurn Hertzfeldt.

Hann gerir m.a. svona svartar og ofbeldisfullar prikkalla teiknimyndir eins og t.d. þessa hérna (Windows Media skrá).

Svo er Tomi Ungerer sem gerir myndasögur í svipuðum stíl nema pólitískari - sjá hér.

Nýjasta nýtt hjá okkur er….

Start spreading the news, I’m leaving today
I want to be a part of it - new york, new york
These vagabond shoes, are longing to stray
Right through the very heart of it - new york, new york

I wanna wake up in a city, that doesn’t sleep
And find I’m king of the hill - top of the heap

These little town blues, are melting away
I’ll make a brand new start of it - in old new york
If I can make it there, I’ll make it anywhere
It’s up to you - new york, new york

New york, new york
I want to wake up in a city, that never sleeps
And find I’m a number one top of the list, king of the hill
A number one

These little town blues, are melting away
I’m gonna make a brand new start of it - in old new york
And if I can make it there, I’m gonna make it anywhere

It´s up to you - new york new york

New york

Já New York here we come… en samt ekki alveg strax.

Við erum bæði mjög heit fyrir því að flytja þangað og stefnan er sett á flutning. Ef ég verð dugleg klára ég vonandi skólann eftir um ár og þá ætlum við að safna okkur pening í hálft ár og flytja út. Við gerum okkur alveg grein fyrir því hversu dýrt er að búa þar en það verður örugglega þess virði. Ætlunin er að búa í rauða eplinu í hálft ár eða svo og lifa lífinu.

Þetta er a.m.k draumurinn.

Hvar er draumurinn?
Hvar ertu lífið sem ég þrái?
Oh, oh eilífðin,
—hvar eru gleði mín og sorg?
Hvar er draumurinn?
Hvar eru allar mínar vonir?
Oh, oh eilífðin,
hvar eru gleði mín og sorg?
Hvar er draumurinn?

Kannski í Nef Jork…

Du dududulu du du du, Du dududulu du du du,
Dududu du du, Dududu du du, duölu duölu … goood evening!

Alfred Hitchcock theme tune var lagið eins og Dóra vissi ein. Hún vinnur verðlaunin sem er eitt ósoðið spaghetti. Innilega til hamingju Dóra mín

Endilega hlustið aftur á Alla vin okkar hérna í fulllri lengd.

Síðasta föstudag horfðum við á Ædol stjörnuleit. Í lok þáttarins heyrðist brot úr lagi sem við blístruðum alla leiðina heim en komum ómögulega fyrir okkur hvað lag væri þar á ferðinni. Við vissum fyrir víst að það væri tengt sjónvarpi og væri líklega þemalag einhvers sjónvarpsþáttar sem hafði verið sýndur í „gamla daga“.

Þetta kvöld setti ég mér markmið og það var að komast að því hvaða lag þetta væri. Ég fann stórskemmtilega vefsíðu með þemalögum fjöldamargra sjónvarpsþátta (sjá hér) sem ég fletti í gegnum. Þrátt fyrir að leitin hafi ekki borið árangur var sú fletting fjörugt ferðalag niður minningarstræti.

Eftir viðamikla leit rákust við á svarið en okkur langar samt að vita hvort að fólk átti sig á hvaða þemalag er hér á ferðinni.

Stefið er hérna.

Horfi reglulega á King of Queens enda mjög góðir þættir. Var að komast að því að Jerry Stiller sem leikur Arthur í þáttunum er í raun veru pabbi Ben Stiller …sniðugt.

Ég hef verið að safna skeggi síðan í haust. Ekki eru allir á heimilinu jafnánægðir með andlitshárin en ég er búinn að lofa að leyfa þeim að fjúka núna um jólin.

Fyrir nokkrum dögum var ég að koma heim úr vinnunni eftir að myrkur skall á og á sama tíma var hann Hákon sonur hjónannna á efstu hæð sem er fjórtán ára einnig að koma heim. Ég spáði ekkert í því en seinna um kvöldið vorum við Dagbjört á leiðinni út þá mættum við Önnu mömmu hans. Hún fór að tala um skeggið mitt hvað þetta væri fljótt að koma. Síðan sagði hún okkur frá því að sonur hennar hafi komið heim fyrr um daginn og verði mikið niðri fyrir og sagt henni frá því að maðurinn í kjallaranum væri kominn með ROSA MIKIÐ SKEGG með tilheyrandi handahreyfingum frá höku og út um allt. Samkvæmt þeim lýsingum var eins og að ég liti út eins og umrenningur sem ekki hefur rakað sig í sautján ár. Setti saman mynd eins og ég ímynda mér að hann hafi séð mig.

Í dag fengum við loksins hita í íbúðina. Ívar skipti um þrýstijafnara inn í kyndikompu og voula hiti umlykur okkur loksins. Þurfum ekki lengur að klæðasta lopa frá toppi til táar á köldum vetrardögum.

Við tilbiðjum þrýstijafnarann sem færir okkur hita…

Þegar ég fór í útskriftaferðina mína í MR í fimmta bekk bauð Euro okkur svaka kostaboð ef við myndum fá okkur Atlas kort. Ég þáði það og hef verið með það kort síðan. Um daginn fékk ég nýtt kort með nýju útliti sent heim að dyrum en Bjarni hannaði það einmitt fyrr á þessu ári.

Kortið hefur vissulega kosti þar sem það býður upp á víðtækar ferðatryggingar og ferðaávísun en þar sem ég ferðast ekki mikið hef ég lengi ætlað að skipta yfir í venjulegt kort þar sem árgjaldið eru litlar 5.500 kr. Þeir sendu mér svo ferðaávísunina mína í ár á föstudaginn. Já það má nú með sanni segja að þeir eru örlátir á þeim bænum en ávísunin hljóðaði upp á heilar þúsund krónur. Að auki eru þeir með leik í gangi þar sem dregið verður úr öllum þeim færslum sem eiga sér stað frá 15. nóvember – 31. desember og vinningshæðin hljóðar upp á 500.000 kr. Það segir sig sjálft að líkurnar á að hreppa vinninginn eru stjarnfræðilegar. Maður ætti kannski að fara í Bónus, fylla körfu og fá að borga hverja vöru sér með kortinu til að auka líkurnar. Nú eru þeir að bjóða mér Gullkort vegna ánægjulegra viðskipta – á eftir að kynna mér hvort það borgi sig.

Þar sem við erum ekki bílandi gerum við mikið af því að ganga yfir götur til að taka strætó. Það er gangbraut rétt hjá íbúðinni okkar sem ég nota mikið þar sem strætóstoppustöðin er hinum megin við götuna. Það er alveg ótrúlegt hvað fáir stoppa fyrir manni. Það heyrir til algerra undantekninga ef bíll stoppar. Þessi gangbraut er mjög sýnileg. Stórar og feitar hvítar rendur á malbikinu og stórt blátt skilti með gulum þríhyrning og í honum svartur maður sem gengur óhindraður yfir gangbraut sem gefur til kynna að gangandi vegfarendur eigi réttinn. En það bara stoppar enginn, þeir hægja ekki einu sinni á sér þrátt fyrir að hafa nægan tíma til að stoppa. Í nánast hvert einasta skipti þarf ég að bíða þangað til enginn bíll er sjáanlegur. Það er ekki eins og þetta sé einhver svaka hraðbraut heldur bara gamli, rólegi Sundlaugavegur. Þetta getur verið frekar pirrandi sérstaklega þegar maður þarf að komast yfir götuna á álagstíma því þá þarf oft að bíða í langan tíma. Hef oft orðið vitni að því að sjá börn og gamalmenni bíða og bíða og bíða. Þetta á ekki bara við um þessa gangbraut því sömu sögu er að segja um gangbrautina á Lækjargötu sem ég notaði mikið þegar ég var að vinna Listasafni Íslands í sumar. Rosalega liggur fólki á að það getur ekki stoppað í fimm sekúndur.

Hafdís systir mín var að eignast stóran strák í fyrradag, var tekinn með keisara tveimur vikum eftir settan fæðingardag. Pabbi tók þessa mynd af sólarhringsgömlum snáðanum í gær.

Ég held að ég hafi engar sérstakar draumfarir miðað við hinn meðljón. Hef einstaka sinnum lent í því að vakna eftir mjög sorglegan draum með tárin í augunum en síðasta nótt sló nú öllu við.

Ég get því miður ekki sagt að ég muni hvað mig dreymdi en það var alveg svakalega fyndið, því ég var í hláturskasti allan drauminn. Svo vaknaði ég um miðja nótt enn í hláturskasti og var það svo svakalegt að tárin streymdu niður vanga mína, ég var eins og geðsjúklingur. Hláturinn var slíkur að það var eiginlega eins og ég væri að gráta…..Bjarni hálfvaknaði við þetta og spurði mig hálfsofandi hvað gengi á, ég grúfði mig ofan í dýnuna í von um að hann myndi sofna aftur því ég hafði ekki hugmynd um hvernig ég ætti að svara þessari spurningu. Ég reyndi að kæfa hláturinn eins og ég gat og það tókst því hann sofnaði strax aftur. Ég náði nú að sofna að lokum og hélt þessi skemmtilegi draumur áfram og á þeim vígstöðum gat ég hlegið eins mikið og ég gat og vildi án þess að vekja mann og annan.