kjaftakindin

Sýningin mín Ostranenie - sjónræna tónræna verður opnuð laugardaginn 4. febrúar (eftir 1.5 viku) milli klukkan 17.00 og 19.00, ykkur er því óhætt að taka frá þennan eftirmiðdag.

Boðskort verða send út í byrjun næstu viku með nánari upplýsingum.

Undirbúningur gengur vel og fara boðskort og sýningarskrá í prent í dag og allar myndir eru tilbúnar til prentunar. Ég ætla að sýna fjórar nýjar myndir, ein er eldri mynd en uppfærð og svo er ein „gömul“. Alls sex myndir sem eru allar á bilinu 150 til 200 cm á breidd og 80 til 95 cm á hæð.

Vonumst til að sjá sem flesta.

Á laugardagskvöldið þegar við vorum á leið í háttinn heyrðist skyndilega allstór hvellur innan úr eldhúsinu. Ég og Dagbjört litum hvort á annað með spurnarsvip og gengum svo varlega inn í eldhúsið en þar heyrðum við þennan yndisfagra lækjarnið.

Eftir nokkrar sekúndur af því að líta í kringum okkur sáum við að það rann fallegur lækur af berjavíni ofan af efri skápunum, bæði bakvið, innan í og utan á honum. Ofan á skápnum höfðum við geymt berjavínið sem við bruggðum og eins og fastir lesendur okkar vita þá heppnaðist það ekki svo vel. Flöskurnar voru uppréttar og var þrýstingurinn orðinn svo mikill af allri kolsýrunni sem hafði myndast að tappinn hafði slitið plasthettuna og skotist af ógnarafli upp í loftið með berjabununa fast á hæla sér.

Eldhúsið leit út eins og CSI vettvangur, slettur hátt sem lágt og svo dökkrauður pollur sem hægt og rólega dreifði sér á eldhúsbekknum eins og sést á myndinni hér að ofan.

Við nánari athugun kom í ljós að þrjár aðrar flöskur voru orðnar vel þrýstnar og var ákveðið að hleypa kolsýrunni út með því að losa tappann. Svo mikill var þrýstingurinn að nóg var að taka plasthettuna af og tappinn þrýstist út af sjálfsdáðum. Á þriðju flöskunni ákváðum við að ná smá myndbroti af þessu og gripum við stafrænu myndavélina og hófum upptökur.

Þá ótrúlega upptöku má sjá hér á Quicktime skráarsniði í 1.4 megabæta stærð.

Það er í raun eins og ærsladraugurinn sjálfur hafi verið í flöskunni, verið ansi þreyttur á berjabragðinu og því hlakkað mikið til að komast út. Tappinn skaust út á ljóshraða og í kjölfarið fylgdi hálfsmetershá berjavíns gusa (og slettur upp í loft), yfir mig, borðið, vegginn og jólagardínuna.

Það var nóg að þrífa þetta kvöldið.

Þegar við vorum úti í Englandi var þáttur vikulega á dagskrá á ITV sem var nokkurs konar raunveruleikaþáttur um fólk sem ferðaðist til annarra landa og skipti um húsnæði við aðra fjölskyldu/einstakling í stað þess að borga fyrir hótel eða aðra gistingu.

Þetta fer þannig fram að fólk skráir sig hjá þar til gerðu fyrirtæki eins og t.d. HomeLink sem sér um milligönguna. Fólk segir sem sagt til hvaða lands það vill fara og hversu langan tíma það vill dveljast þar og fyrirtækið finnur fjölskyldu/einstakling sem vill skipta. Þetta fannst okkur stórsniðugt því fyrir utan allan peninginn sem sparast þá kynnist fólk þjóðinni betur og upplifar umhverfið á annan hátt en að vera túristi á þar til gerðu túristasvæði. Þar fyrir utan eru öll þægindi til staðar, hægt að elda mat sem sparar líka pening, ekki alltaf skemmtilegt að borða skyndibitamat í útlöndum í lengri tíma.

Í langflestum tilvikum sem við sáum í þessum sjónvarpsþáttum var fjölskyldan búin að skilja eftir kort og góðar og ítarlegar upplýsingar um það sem skemmtilegt væri að gera á svæðinu. Í föstudagsblaði Morgunblaðsins var birt grein um þetta efni sem nefnist „Margir vilja koma til Íslands og skipta á íbúð“ og rifjaðist þetta því upp fyrir okkur. Ætlum örugglega að nýta okkur þetta og hvet ég aðra að skoða þetta.

Það verður nú ekki annað sagt en að þessu fyrstu átta lög í Júróvisjón sem kynnt voru í kvöld séu hvert öðru leiðinlegra. Það er í mesta lagi hægt að segja að 1- 2 lög nái að komast upp úr meðalmennskunni en þó ekki það hátt að þau festist í minninu. Mest af þessu á ekkert heima í þessari keppni en myndu sóma sér vel í sönglagakeppni Skagafjarðar og hvað er með nöfnin á þessum lögum? Ég sé, Það sem verður, Í faðmi þér, Þér við hið…. (æl)

Svo má ekki gleyma bjánalegri sviðsframkomu og hljóðfæra„mæmi“ sem er alltaf jafn kjánalegt - af hverju ekki bara að hafa undirspilið á diski og syngja yfir í staðinn fyrir að þykjast spila á trommur, gítar og píanó. Einhver Ómar byrjaði sönginn við píanóið og hamraði á það með stæl, svo í miðju lagi stóð hann upp og hélt söngnum áfram. Á einhvern undraverðann hátt spilaði píanóið sjálft áfram, ótrúlegt.

Vorum svo heppin að fá gefins þessa fínu uppþvottavél en fyrrum heimili hennar var kaffistofa málaradeildar BYKO. Sá öðlingur sem gaf okkur hana er Gummi eiginmaður Ástu Völu sem er systir Helgu sem er kona Tryggva sem er faðir minn….
Já hver segir að fjölskylduboð séu tilgangslaus? Við erum mjög þakklát þar sem okkur er búið að dreyma um slíka maskínu alveg síðan við byrjuðum að búa saman. Uppvask er bara plain leiðinlegt.

Fengum hana afhenta fyrir um það bil tveimur vikum og stendur hún enn á sama stað í eldhúsinu þar sem við höfum ekki enn fundið tíma til að græja hana og rífa skápa til að koma henni fyrir. Erum of upptekin við uppvaskið til að koma henni fyrir.

Annars vorum við að fjárfesta í öðru tæki en það ku vera iPod sem keyptur var notaður af Hö og fengum við hann á kostnaðarverði. Okkur hefur lengi langað í slíkan grip og er mikil kátína hér á bæ.

Tæknin er yndisleg.

Ég er mjög hissa á tveimur íslenskum rithöfundum þessa dagana, þeim Hallgrími Helgasyni og Gerði Kristný.

Til Hallgríms Helgasonar hefur mér ætíð þótt mikið til koma. Hann er mjög hæfileikaríkur á mjög mörgum sviðum, gerir skemmtilegar myndasögur um Grim, skapar skemmtilega myndlist og skrifar skemmtilegar bækur. Sem sagt skemmtilegur náungi, að ég hélt, alveg þangað til á síðustu misserum að hann hefur ekki talað og skrifað um annað en Sjálfstæðisflokkinn, Davíð Oddsson, Moggann og einhverjar samsæriskenningar um hitt og þetta í kringum Baug og Baugsfeðga. Sem dæmi þá var hann álitsgjafi þegar árið var gert upp í Íslandi í dag á NFS í kringum áramótin og í næstum því hverju einasta innslagi frá honum miðaðist svarið út frá þessu máli, eins og hann sé gjörsamlega heltekinn af þessu og ekkert annað hafi gerst í hans lífi á síðasta ári sem ekki litaðist af þessu máli. Hann var ekki einu sinni hluti af þessu öllu saman og kemur út sem gamall bitur og leiðinlegur karlgarmur. Hvar er þessi skemmtilegi Hallgrímur sem hafði áhugaverð, skemmtileg og oft skopleg sjónarmið á samtímann en ekki heltekinn af einu langdregnu og leiðinlegu máli.

Um Gerði Kristný veit ég svo sem ekki mikið, en nóg til þess að hafa mynd af henni í huga mínum sem rithöfund sem vill láta taka sig alvarlega. Hún hefur t.d. unnið til bókmenntaverðlauna Halldórs Laxness 2004 fyrir skáldsöguna Bátur með segli og allt og samkvæmt smá rannsóknarvinnu á Google er hægt að komast að því að hún hefur skrifað leikrit, smásögur, barnabækur og skáldsögur og hlotið margvísleg verðlaun og viðurkenningar og af mörgum talin einn fremsti rithöfundur sinnar kynslóðar. Hún var ritstjóri tímaritsins Mannlíf í mörg ár og svo skrifaði hún í fyrra bókina Myndin af pabba - saga Telmu sem ýtti af stað mikilli umræðu um misnotkun barna.

Miðað við þennan glæsilega feril hefði maður nú haldið að hennir næsta verk yrði eitthvað til að auka hróð hennar enn meira.

En nei, hún tekur að sér aðalhlutverkið í auglýsingu fyrir Vöxt, afurð KB banka og Vátrygginarfélags Íslands og reynir að sannfæra neytendur um ágæti Vaxtar og þar af leiðandi KB banka og VÍS með ömurlega fyrirsjáanlegu slagorði: „Vöxtur, þú færð meira“.

Í Kastljósi kvöldsins var meðal annars rætt um spilakassa, spilafíkn ungs fólks og hverjir séu að fylgjast með hvort unglingar séu að brjóta lögin og setja peninga í kassana í sjoppum borgarinnar. Það er auðvitað skandall að það séu yfir höfuð reknir spilakassar hér á Íslandi og að góðgerðarsamtök séu að hagnast á eymd og fíkn annara. Eina leiðin til að réttlæta þetta væri að allur ágóði af rekstri kassana fari aftur til fórnarlamba þeirra til að hjálpa þeim að ná tökum á lífinu aftur og sigrast á fíkninni.

Þessi umræða kveikti minningu hjá mér frá því ég var skiptinemi í Finnlandi fyrrihluta veturs árið 2000. Á þessum tíma var í gangi mikil auglýsingaherferð í sjónvarpinu fyrir þá sem ráku spilakassana þar í landi, en hún var einhvern vegin á þessa leið:

Glaðleg tónlist spilast og ung falleg hjón birtast á skjánum. Þau eru ásamt börnum sínum, stráki og stelpu, hlæjandi og greinilega að skemmta sér vel fyrir framan ótilgreindan skjá. Þegar lengra líður á auglýsinguna kemur í ljós þetta er skjárinn á spilakassa og fullkomna fjölskyldan er hamingjusöm að spila frá sér rænuna.

Fyrir nokkrum árum gerði ég myndband við hið stórskemmtilega lag Spilafíkill (nota bene ekki mitt besta verk) fyrir hljómsveitina Búdrýgindi sem fjallaði einmitt um spilafíkn.

Sjá hér á Quicktime skrársniði.

Á skjánum í myndbandinu setti ég nokkra smellnar línur á borð við, „gefðu okkur líf þitt“ og „freistaðu ógæfunnar“.

Blessaða berjavínið, sem allur þessi tími og vinna er búin að fara í, varð að nokkurs konar freyðivíni fullt af kolsýru. Ekki tókst að drepa gerjunina áður en mjöðurinn fór á flöskur sem varð til þess að sumar flöskurnar fóru að leka vegna þrýstingsins þegar þær voru settar á hliðina. Ein flaskan, sem við gáfum foreldrum mínum, fór meira að segja að frussa berjavíni eina nóttina við mikinn fögnuð þeirra morgunin eftir.

Þetta tókst sem sagt ekki alveg nógu vel en vonandi verður þetta betur heppnað næsta haust en þá verðum við reynslunni ríkari og getum betur tekist á við þau vandamál sem upp koma. Stefnum líka á að gera bláberjavín þá og ætlum að gera tilraunir með ávaxtavín núna í vetur sem er gert úr ferskum ananas (2.5 kg), ferskum mangó ávöxtum (2.5 kg), bönunum (2.0 kg) og vínberjasafa (0.5 l) - það verður vonandi frískandi í sumarhitanum og tilvalið í grillveislu sumarsins.

Það er alltaf jafn leiðinlegt og sorglegt að sjá malarnám úti í náttúru Íslands. Vinnuvélar og stór göt í fjöllum virðist vera æ algengari sjón á landi voru… svei attan.