Í Kastljósi kvöldsins var meðal annars rætt um spilakassa, spilafíkn ungs fólks og hverjir séu að fylgjast með hvort unglingar séu að brjóta lögin og setja peninga í kassana í sjoppum borgarinnar. Það er auðvitað skandall að það séu yfir höfuð reknir spilakassar hér á Íslandi og að góðgerðarsamtök séu að hagnast á eymd og fíkn annara. Eina leiðin til að réttlæta þetta væri að allur ágóði af rekstri kassana fari aftur til fórnarlamba þeirra til að hjálpa þeim að ná tökum á lífinu aftur og sigrast á fíkninni.

Spilafikill

Þessi umræða kveikti minningu hjá mér frá því ég var skiptinemi í Finnlandi fyrrihluta veturs árið 2000. Á þessum tíma var í gangi mikil auglýsingaherferð í sjónvarpinu fyrir þá sem ráku spilakassana þar í landi, en hún var einhvern vegin á þessa leið:

Glaðleg tónlist spilast og ung falleg hjón birtast á skjánum. Þau eru ásamt börnum sínum, stráki og stelpu, hlæjandi og greinilega að skemmta sér vel fyrir framan ótilgreindan skjá. Þegar lengra líður á auglýsinguna kemur í ljós þetta er skjárinn á spilakassa og fullkomna fjölskyldan er hamingjusöm að spila frá sér rænuna.

Fyrir nokkrum árum gerði ég myndband við hið stórskemmtilega lag Spilafíkill (nota bene ekki mitt besta verk) fyrir hljómsveitina Búdrýgindi sem fjallaði einmitt um spilafíkn.

Sjá hér á Quicktime skrársniði.

Á skjánum í myndbandinu setti ég nokkra smellnar línur á borð við, „gefðu okkur líf þitt“ og „freistaðu ógæfunnar“.