Á laugardagskvöldið þegar við vorum á leið í háttinn heyrðist skyndilega allstór hvellur innan úr eldhúsinu. Ég og Dagbjört litum hvort á annað með spurnarsvip og gengum svo varlega inn í eldhúsið en þar heyrðum við þennan yndisfagra lækjarnið.

Morð

Eftir nokkrar sekúndur af því að líta í kringum okkur sáum við að það rann fallegur lækur af berjavíni ofan af efri skápunum, bæði bakvið, innan í og utan á honum. Ofan á skápnum höfðum við geymt berjavínið sem við bruggðum og eins og fastir lesendur okkar vita þá heppnaðist það ekki svo vel. Flöskurnar voru uppréttar og var þrýstingurinn orðinn svo mikill af allri kolsýrunni sem hafði myndast að tappinn hafði slitið plasthettuna og skotist af ógnarafli upp í loftið með berjabununa fast á hæla sér.

Eldhúsið leit út eins og CSI vettvangur, slettur hátt sem lágt og svo dökkrauður pollur sem hægt og rólega dreifði sér á eldhúsbekknum eins og sést á myndinni hér að ofan.

Við nánari athugun kom í ljós að þrjár aðrar flöskur voru orðnar vel þrýstnar og var ákveðið að hleypa kolsýrunni út með því að losa tappann. Svo mikill var þrýstingurinn að nóg var að taka plasthettuna af og tappinn þrýstist út af sjálfsdáðum. Á þriðju flöskunni ákváðum við að ná smá myndbroti af þessu og gripum við stafrænu myndavélina og hófum upptökur.

Þá ótrúlega upptöku má sjá hér á Quicktime skráarsniði í 1.4 megabæta stærð.

Það er í raun eins og ærsladraugurinn sjálfur hafi verið í flöskunni, verið ansi þreyttur á berjabragðinu og því hlakkað mikið til að komast út. Tappinn skaust út á ljóshraða og í kjölfarið fylgdi hálfsmetershá berjavíns gusa (og slettur upp í loft), yfir mig, borðið, vegginn og jólagardínuna.

Það var nóg að þrífa þetta kvöldið.