Naglinn
Fórum að sjá Naglann eftir Jón Gnarr í kvöld og það eru tveir klukkutímar sem við myndum gjarnan vilja fá aftur. Þetta var vægast sagt slappt, klisjukenndir brandarar um staðalímyndir karla og kvenna án þess að nokkur broddur væri í þessu. Sýningin er kynnt sem „ Broslegur harmleikur um karlmennskuna eftir Jón Gnarr“ en þetta var alls ekki broslegt að okkar mati og því bara harmleikur frá upphafi til enda. En það voru þó svona þriðjungur fólksins í salnum sem virtist hafa smekk fyrir þessu og hlóu dátt, sumir svo mikið að þeir þurftu í sífellu að þurrka gleðitárin sem streymdu niður kinnarnar. Par sem sat fyrir framan okkur og hló mest af öllum virtist alveg gangast við öllum þessum viðbjóðslegu klisjum og voru í sífellu að gefa hvort öðru „five“ skellihlægjandi.

Sá sem lék aðalhlutverkið, Gunnar nokkur Sigurðsson, sýndi að hann getur hvorki leikið né farið með gamanmál. Meðleikari hans Jón Stefán Kristjánsson var hinsvegar mjög góður í allra kvikinda líki hvort sem það var kona, karl, barn eða gamalmenni. Hann bjargaði því sem hægt var að bjarga.

Það verður að segjast að það kemur dáldið mikið á óvart að Jón Gnarr skuli skrifa svona þreyttan farsa um viðfangsefni sem búið er að gera margsinnis og þónokkuð betur en þetta eins og t.d. Hellisbúinn sem var örugglega fyrir næstum því 10 árum síðan.

Ætli Jón sé búinn að glata þessum skemmtilega ferska húmor sem alltaf einkenndi hans verk?