kjaftakindin

Í London hungraði okkur í indverskan mat og flettum við því í útprentunum af veraldarvefnum að heiman. Upp úr hattinum kom nafnið Tamarind sem ekki var ýkja langt frá hótelinu okkar. Tólið á hótelsímanum var því rifið upp og borð fyrir tvo pantað.

Þegar á staðinn var komið brá okkur örlítið í brún því þetta var aðeins fínna en okkur hafði órað fyrir, dáldið MIKIÐ fínna. Eftir að okkur var fylgt til sætis af móttökufólkinu í gylltumskreyttum sal var heill her af brosandi þjónustufólki sem stjanaði við okkur eins mikið og hægt var, hristi munnþurkuna í kjöltu okkar, helti í glösin næstum því eftir hvern sopa og fylgdist grannt með hvort nokkuð amaði að hjá okkur.

Maturinn var einstaklega ljúffengur og alveg hægt að mæla með þessum stað fyrir Lundúnafara nær og fjær. Þótt verðið hafi verið í hærra lagi var það hverra pennía virði - svipað dýrt og að fara fínt út að borða hérna á Íslandi eins og t.d. á hinum frábæra stað Austur Indíafélaginu sem ávallt er hverra krónu virði og rúmlega það.

Við létum ekki þar við sitja heldur borðuðum við gómsætan indverskan í Bexhill með Heiðrúnu og Andy og tvisvar á pöbbum í London, annað skiptið með Halla og Hörpu. Svo keyptum við líka indverska matreiðslubók sem við erum að prufa uppskriftir upp úr þessa dagana.

Mmmm….