Hef nýlega tekið aftur upp á því að taka myndir á rússnesku Lómó myndavélina mína eftir nokkra ára hlé.

Það er gaman.

Myndir teknar á filmu hafa svo mikinn sjarma og ákveðin einkenni sem ekki fæst með geldum stafrænum myndavélum, þær hafa jú það markmið að grípa raunveruleikann eins nákvæmlega og hægt er. Það er ekki það sem ég sækist eftir í ljósmyndum. Lomo Dillon

Myndin hér að ofan er tekin í bjórgarðinum bakvið Dillon á Laugavegi og er gott dæmi um skemmtilega og óvænta mynd úr Lómó vélinni.

Lomo myndavél

Það eru hinsvegar ekki allir eins hrifnir af þessum Lómó vélum og ég. Ég og Dagbjört vorum um daginn á Kaffibarnum að sötra öl, ég sá skemmtilegt myndefni (vegginn á Tælenska staðnum hinum megin við götuna séð gegnum glerið á hurð Kaffibarsins) og reif ég því Lómóinn upp úr vasanum og smellti af. Um leið og ég gerði það gengur upp að mér Páll Stefánsson, þekktur ljósmyndari, hann tjáði mér að hann ætti svona vél en notaði hana aldrei því honum fannst hún langt í frá vera spennandi. Ég er honum mjög ósammála. Hann mælti með að ég fengi mér gamla Hasselblad, ég fengi sama karakter úr henni og Lómó en betri myndir.

Ég á enn eftir að athuga það. Grasið er ekki enn orðið grænna hinumegin.

Hættum þessum stafræna rugli og fáum okkur öll gamlar lélegar filmumyndavélar.