kjaftakindin

Held að það hafi verið í fyrrasumar sem við litum í kringum okkur í íbúðinni og ákváðum að hún væri heldur of ópersónuleg og eitthvað þyrftum við því að gera. Okkur datt því í hug að safna gamaldags römmum fyrir fjölskyldumyndir til að hengja upp á vegginn í borðstofunni. Við höfum síðan þá gramsað í Kolaportinu og Góða hirðinum og sankað að okkur slíkum römmum. Þessa ramma geymdum við inn í vinnuherbergi því andi framkvæmdagleðinnar virtist vera víðs fjarri.

Í sumar tókum við okkur til og hengdum rammana upp sem er góð byrjun. Við höfum nefnilega ekki enn gefið okkur tíma í að finna myndir í þá enda viljum við vanda til verks og hafa gamlar og skemmtilegar myndir í bland við nýrri myndir. Það þýðir að við þurfum að fara í gegnum mörg gömul albúm. Við höfðum haft það í huga að gera allar myndirnar í gamaldagsstíl (sem Bjarni gerir í tölvunni) og það tekur auðvitað tíma. Það er reyndar nokkuð skondið að nokkrir aðilar sem hafa komið í heimsókn til okkar hafa talið að þessir tómu rammar séu djúpþenkjandi listaverk eftir Bjarna. Svo er nú ekki, heldur hin tærasta birtingamynd framtaksleysis.

Áður en við hengdum rammana upp þurftum við að fjarlægja þær myndir sem í þeim voru. Yfirleitt voru þetta misljót póstkort og útsaumur en ein myndin kom okkur skemmtilega á óvart. Þetta var reyndar mynd í ramma sem Heiðrún frænka hafði fundið í Kolaportinu þegar við fórum seinast með henni þangað. Hún hélt myndinni uppréttri fyrir okkur og spurði hvernig okkur litist á. Jú jú okkur leist stórvel á þetta. Ekkert okkar tók eftir myndinni enda bara að einblína á rammann. En þegar við tókum myndina úr rammanum í sumar blasti þessi skemmtilega mynd við okkur.

Fortíðarljóminn er allsráðandi þessa dagana og bera færslur mínar klárlega þess merki.

Þegar ég var á unglingsaldri og vann upp í Borgarfirði á sumrin að tína tómata og agúrkur, nánar tiltekið á garðyrkjustöðinni Laugalandi sem afi og amma áttu, var ekki mikið fyrir mann að gera. Varð maður því að hafa ofan af fyrir sjálfum sér.

Einifell hét bær inn af Varmalandi (þar sem Laugaland er) og hafði nýlega farið í eyði. Þar hafði búið fjarskagömul kona með sítt grátt hár í fléttu, þrekinn sonur hennar sem var með svart hár niður á herðar og eldgamall vinnumaður með fáar tennur. Fólkið hélt sig frekar til hlés og var ekki mikið að blanda geði við annað sveitafólk. Gamla konan dó svo og sonurinn flutti á Akranes og bærinn þar með farinn í eyði.

Vinnufélagi minn í garðyrkjustöðinni var nokkrum árum eldri en ég og þar af leiðandi með bílpróf. Við keyrðum eitt sinn í afþreyginarleit upp að bænum yfirgefna og fórum að snuðra í kringum húsið. Komumst einhvern veginn inn í húsið og þar kenndi ýmissa grasa, allskonar gamaldags dót og drasl sem skilið hafði verið eftir. Á meðal þess sem ég fann þarna voru gamlar poilaroid myndir af geitum. Þar á meðal var þessi mynd hérna.

Þessi mynd hefur átt fastan stað í huga mér æ síðan og dúkkar alltaf upp öðru hverju þegar ég gramsa í gömlum skjölum. Skemmtilega grænir veggir með myndum, gular gardínur og stofublóm, geit upp í sófa eins og á hverju öðru heimili - ekkert sjálfsagðara. Var geitin gæludýr eða stalst hún inn og hoppaði upp í sófa? Bóndasonurinn náði þá í myndavél af þessu skemmtilega augnabliki. Hver veit - ekki ég. En það er gaman að velta því fyrir sér.

Sumir eru hneykslaðir að heimilishundum sé hleypt upp í sófa…

Var að gramsa í gömlum skjölum og rakst á þessa 10 ára gömlu forsíðu af Vesturlandspóstinum.

Þarna er mynd af okkur þremur félögunum ásamt smá umfjöllun og viðtalið við Halla Hólm. Hún var á þessa leið (með villum og öllu):

„Borgarnes - Gleðisveitin Ulrik.

Í Borgarnesi er starfandi hljómsveitin Ulrik en hún er skipuð 3 fræknum Borgnesingum, þeim Halldóri Hólm Kristjánssyni, bassa, Orri Sveinn Jónsson, trommur og Bjarna Helgasyni, gítar. Þeir Halldór og Orri sjá svo um sönginn. Að sögn Halldórs er mikið að gera hjá þeim félögum en um næstu helgi spila þeir bæði laugardags- og föstudagskvöld á Búðakletti í Borgarnesi. Aðspurður um hvernig tónlist þeir spila og til hvaða aldurshópa er höfðað sagði Halldór að þeir spili lög allt frá leikskólalögum, eins og Glámur og Skrámur, Höfuð herðar hné og tær.. o.fl o.fl., til þess nýjasta í dag. Þeir spila sem sé tónlist sem fólk vill heyra hverju sinni þ.e. það myndast góð ball -eða pöbbastemmning eftir því hvar þeir eru að spila.

„Pervertar í eðli okkar“

Hljómsveitin hefur komið fram um mest allt Vesturland og víðar. Mest hafa þeir spilað í Stykkishólmi, Grundarfirði, Borgarnesi og einnig í Keflavík en þeir hafa starfað í 3 ár saman.

Halldór sagði að allir færu ánægðir heim af balli með þeim, enginn yrði fyrir vonbrigðum. Hann sagði að þeir skemmti sér manna best sjálfir á böllunum, „þar fáum við útrás fyrir hömlur og við látum eins og asnar á sviðinu, enda erum við pervertar í eðli okkar“, sagði Halldór að lokum.“

Eftir að hafa komist á forsíðuna á Vesturlandspóstinum vissum við að nú væri heimfrægðin í nánd

Við spiluðum reyndar mjög mikið á þessum árum, keyptum okkur gula Mözdu station (Mazter bation eins og Halli Hólm sagði) sem hljómsveitin Draumalandið átti, og keyrðum bæja á milli og landshluta.

Fóru eitt sinn í kringum landið á einni helgi. Við vorum beðnir að spila á sjómannadagsballi á Stöðvarfirði sem var á laugardegi. Við lögðum af stað frá Borgarnesi á föstudegi og keyrðum sem leið lá eftir Suðurlandi. Við gistum á tjaldstæðinu á Vík í Mýrdal á föstudagsnóttina og reyktum kannabis úr heimasmíðaðri risapípu gerða úr 5 lítra bjórtunnu - sem betur fer varð ekkert meira úr þannig fikti hjá okkur. Daginn eftir keyrðum við til Stöðvarfjarðar með löngu stoppi í einhverri fjöru á leiðinni þar sem ég festi bílinn kyrfilega. Vorum nokkra klukkstundir að moka okkur upp. Á Stöðvarfirði var mikið fjör og ævintýri sem ekki eru prenthæf á opinni bloggsíðu - Halli Hólm er aðalleikarinn í þeim ævintýrum. Svo keyrðum við heim norðurleiðina á sunnudeginum. Það eru endalausar sögur sem urðu til á þessum ferðalögum okkar.

Amma Lea á Laugalandi gaf mér ljósmynd sem hún fann þegar hún var að fara yfir ljósmyndir sem hún hefur tekið. Myndin er af fyrstu tónleikum Úlrik sem haldnir voru í samkomuhúsinu í Borganesi fyrir sléttum 12 árum.

Þarna hétum við reyndar Bjakk ennþá, áttum svo eftir að breyta nafinu í PASS (Pervertic Assocciation of Single Swingers) áður en við hétum Úlrik. Okkur fannst það rosalega sniðugt að klæða okkur upp af tilefninu en svona eftir á að hyggja vorum við ekkert sérstaklega svalir Orri var klæddur í nýðþröngan balletsamfesting úr teygjuefni, ég var í stuttbuxum úr efni með andarmyndum sem ég hafði saumað í handmennt í grunnskóla og handmáluðum Bjakk bol. Halli sló okkur hinsvegar báðum við og var klæddur í svartar gallabuxur sem búið var að sauma á víðar skálmar úr gylltu gardínuefni ásamt vesti úr sama efni.

Árið 2000 fékk ég svo nóg af því að vinna fram undir morgun allar helgar með öllu því svínarí sem þessu fylgdi og ákvað að hætta í hljómsveitinni. Sé ekki eftir því enda gat ég þá einbeitt mér að klára námið í grafískri hönnun upp í Listaháskóla. Þetta var mjög slítandi og var ég yfirleitt nokkra daga að jafna mig eftir helgarnar. Úlrik er þó ennþá starfandi í dag með bæði Halla og Orra innanborðs ásamt bassaleikara að norðan og gerir enn út frá Borgarnesi.

Fyrir tæpum tveimur árum ákváðum við að flikka upp á svefnherbergið því okkur þótti það heldur geðspítalalegt með sínum hvítu veggjum, hvítu rimlagluggatjöldum, hvítu skápum og hvítu rúmfötum. Við ákváðum að mála vegginn eins og við sögðum frá hér og svo nokkru síðar var ákveðið hvernig veggmyndin ætti að vera – sagt var frá því hér.

Síðan hafa liðin tvö ár og engin veggmynd komin á vegginn þótt að margt annað hafi verið gert til þess að gera herbergið vistlegra. En svo í síðustu viku voru hendur látnar standa fram úr ermum og hafist var handa við verkið; skroppið í Slippfélagið og bronsmálning keypt, myndin stækkuð upp á vegginn og byrjað að mála.

Hér er mynd af veggnum (Kolka heimtaði að fá að vera með - enda vön fyrirsæta á ferðinni). Á þó eftir að mála eina umferð ofan í smæstu greinarnar en það sést ekki á myndinni.

Nú eigum við bara eftir að finna fallegt náttborð, kaupa fallegt rúmteppi og púða, nýja skápa (langtímamarkmið) breyta lýsingunni og gera eitthvað smálegt til skreytingar.

Við fórum í leikhús í gærkveldi og sáum „Lík í óskilum" sem sýnt er í Borgarleikhúsinu. Leikrit þetta er svartur farsi eftir Anthony Neilson sem einnig skrifaði handritið að „Ófögru veröld" sem fékk flest Grímuverðlaunin á síðustu afhendingu þeirra.

Í grófum dráttum fjallar leikritið um lögguteymi sem fær það hlutverk að boða eldri hjónum tíðindum af láti dóttur þeirra á aðfangadagskvöld. Við skemmtum okkur mjög vel og mælum með þessu stykki. Einstaklega fyndið, vel skrifað og það sem skiptir mestu máli með farsa er að þetta er ekki fyrirsjáanlegt.

Já…. og ef þið viljið sjá Ladda dansa eggjandi strípidans alveg niður að hvítum þröngum nærbuxum þá skuluð þið skella ykkur.

Ég hlusta mjög lítið á útvarp, hef lítið sem ekkert gert af því síðan ég vann í gróðurhúsunum hjá afa og ömmu upp á Laugalandi fyrir rúmum tíu árum síðan. Á þeim aldri gat ég ekki hugsað mér að tína tómata eða gúrkur án þess að fylla gróðurhúsin af tónlist og tali. Undanfarin ár þá er hefur bíllinn verið eini staðurinn sem lagt hefur verið við hlustir FM tíðna þangað til fyrir nokkrum árum að ég fékk nóg af því að troðið sé í eyru mér misgóðri tónlist og misgáfulegu hjali. Hætti að hafa kveikt og hlustaði bara á malið í vélinni eða umferðinni í kring enda töluvert áhugaverðara.

Ekki alls fyrir löngu uppgötvaði ég hinsvegar á keyrslu um bæinn að á FM tíðninni 94.3 er komin ný stöð. Ekki bara ný stöð heldur erlenda stöðin BBC World Service.

Ég var fyrir löngu búinn að gefa upp alla von á að nokkurntímann geta hlustað á útvarp aftur enda lítið um innihaldsríkt, áhugavert og skemmtilegt efni í gangi á íslensku stöðvunum. Bí bí sí er hinsvegar með ótrúlega áhugaverð viðfangsefni úr öllum hornum heimsins - eiginlega það áhugaverðasta sem er að gerast í heiminum í dag í fréttum, tækni, vísindi, mannlegu lífi og öllum sem fróðleiksfúsir ættu að hafa áhuga á. Sem dæmi þá var sagt frá nýstofnaðri útvarpsstöð í Afganistan þar sem engir útvarpsmenn komu við sögu heldur hringdu hlustendur inn skilaboð sem síðan voru spiluð. Þannig réðu hlustendur viðfangsefni útvarpsins og umræðunum. Um daginn var sagt frá ungri konu sem bjó til kvikmynd úr myndbandsupptökum sem pabbi hennar hafði tekið af fjölskyldunni í gegnum tíðina.

Í síðustu viku var verið að segja frá rannsóknum á því hversu góð mannskepnan er að fá upplýsingar úr röddum fólks. Við lesum léttilega úr röddinni kyn, aldur, menntun, andlegt ástand, frá hvaða svæði eða landi viðkomandi kemur og margt fleira sem ég ekki man. Allt þetta gerum við ósjálfrátt og ómeðvitað á augabragði.

Á BBC World Service vefnum er hægt að hlusta á alla þætti nokkur ár aftur í tímann - örugglega hægt að finna endalaust af ótrúlega áhugaverður efni.