Held að það hafi verið í fyrrasumar sem við litum í kringum okkur í íbúðinni og ákváðum að hún væri heldur of ópersónuleg og eitthvað þyrftum við því að gera. Okkur datt því í hug að safna gamaldags römmum fyrir fjölskyldumyndir til að hengja upp á vegginn í borðstofunni. Við höfum síðan þá gramsað í Kolaportinu og Góða hirðinum og sankað að okkur slíkum römmum. Þessa ramma geymdum við inn í vinnuherbergi því andi framkvæmdagleðinnar virtist vera víðs fjarri.

Í sumar tókum við okkur til og hengdum rammana upp sem er góð byrjun. Við höfum nefnilega ekki enn gefið okkur tíma í að finna myndir í þá enda viljum við vanda til verks og hafa gamlar og skemmtilegar myndir í bland við nýrri myndir. Það þýðir að við þurfum að fara í gegnum mörg gömul albúm. Við höfðum haft það í huga að gera allar myndirnar í gamaldagsstíl (sem Bjarni gerir í tölvunni) og það tekur auðvitað tíma. Það er reyndar nokkuð skondið að nokkrir aðilar sem hafa komið í heimsókn til okkar hafa talið að þessir tómu rammar séu djúpþenkjandi listaverk eftir Bjarna. Svo er nú ekki, heldur hin tærasta birtingamynd framtaksleysis.

Rammar

Áður en við hengdum rammana upp þurftum við að fjarlægja þær myndir sem í þeim voru. Yfirleitt voru þetta misljót póstkort og útsaumur en ein myndin kom okkur skemmtilega á óvart. Þetta var reyndar mynd í ramma sem Heiðrún frænka hafði fundið í Kolaportinu þegar við fórum seinast með henni þangað. Hún hélt myndinni uppréttri fyrir okkur og spurði hvernig okkur litist á. Jú jú okkur leist stórvel á þetta. Ekkert okkar tók eftir myndinni enda bara að einblína á rammann. En þegar við tókum myndina úr rammanum í sumar blasti þessi skemmtilega mynd við okkur.

Ái