Fortíðarljóminn er allsráðandi þessa dagana og bera færslur mínar klárlega þess merki.

Þegar ég var á unglingsaldri og vann upp í Borgarfirði á sumrin að tína tómata og agúrkur, nánar tiltekið á garðyrkjustöðinni Laugalandi sem afi og amma áttu, var ekki mikið fyrir mann að gera. Varð maður því að hafa ofan af fyrir sjálfum sér.

Einifell hét bær inn af Varmalandi (þar sem Laugaland er) og hafði nýlega farið í eyði. Þar hafði búið fjarskagömul kona með sítt grátt hár í fléttu, þrekinn sonur hennar sem var með svart hár niður á herðar og eldgamall vinnumaður með fáar tennur. Fólkið hélt sig frekar til hlés og var ekki mikið að blanda geði við annað sveitafólk. Gamla konan dó svo og sonurinn flutti á Akranes og bærinn þar með farinn í eyði.

Vinnufélagi minn í garðyrkjustöðinni var nokkrum árum eldri en ég og þar af leiðandi með bílpróf. Við keyrðum eitt sinn í afþreyginarleit upp að bænum yfirgefna og fórum að snuðra í kringum húsið. Komumst einhvern veginn inn í húsið og þar kenndi ýmissa grasa, allskonar gamaldags dót og drasl sem skilið hafði verið eftir. Á meðal þess sem ég fann þarna voru gamlar poilaroid myndir af geitum. Þar á meðal var þessi mynd hérna.

Geitin

Þessi mynd hefur átt fastan stað í huga mér æ síðan og dúkkar alltaf upp öðru hverju þegar ég gramsa í gömlum skjölum. Skemmtilega grænir veggir með myndum, gular gardínur og stofublóm, geit upp í sófa eins og á hverju öðru heimili - ekkert sjálfsagðara. Var geitin gæludýr eða stalst hún inn og hoppaði upp í sófa? Bóndasonurinn náði þá í myndavél af þessu skemmtilega augnabliki. Hver veit - ekki ég. En það er gaman að velta því fyrir sér.

Sumir eru hneykslaðir að heimilishundum sé hleypt upp í sófa…