Við skruppum á Akureyri um síðustu helgi í afslöppunar- og skemmtiferð enda alveg nauðsynlegt að skipta um umhverfi og komast aðeins út úr daglega mauralífinu.
Við gerðum margt til skemmtunar, fórum meðal annars í margar gönguferðir sem við þurftum yfirleitt að stytta vegna of mikils snjós fyrir hárlanga hunda. Við gleymdum nefnilega að taka með snjógallan hennar Kolku og þar sem snjórinn var mjög blautur safnaðist hann fljótt saman í snjóbolta á fótum og maga hennar. Á endanum gat hún varla gengið lengur eins og sjá má á þessari mynd hérna fyrir neðan sem tekin er í Kjarnaskógi.
Við skelltum okkur líka á gönguskíði í Hlíðarfjalli. Ég hef aldrei stigið á skíði svo heitið geti en Dagbjört hefur eitthvað fiktað við það á sínum yngri árum. Það er skemmst frá því að segja að það var þrælgaman og vorum við um tvær klukkustundir að fara hring á brautinni enda löng og með nokkrum brekkum.
Þar sem okkur fannst svo æðislega gaman á gönguskíðum fyrir norðan ákváðum við að skella okkur í Bláfjöll í gærdag eftir vinnu.
Við keyrðum sem leið lá í gegnum Kópavog og Hafnafjörð og upp í Bláfjöll þegar Dagbjört var búinn að vinna. Ég villtist aðeins á leiðinni og vorum við því aðeins lengur en við áætluðum. Þegar í Bláfjöll kom fórum við í skíðaleiguna til þess að leigja búnað. Þar var fátt um fína drætti og erfitt að finna bæði skíði í réttri stærð sem voru með bindingar í lagi og skó í réttri stærð sem pössuðu við bindingarnar. Fyrir utan það var þetta fokdýrt því í Hlíðarfjalli á Akureyri borguðum við 3000 fyrir góða þjónustu og fínan búnað en í Bláfjöllum borguðum við 4800 fyrir ótrúlega lélega þjónustu frá stúlku sem hafði ekkert vit á því sem hún var að leigja og hálf ónýtan búnað. Þegar búnaðurinn var kominn og búið að greiða morðfjár draslið var haldið í göngubrautina. Við ákváðum að leyfa Kolku að trítla með okkur, vorum meira að segja búin að galla hana upp. Kolku fannst aðeins of gaman og gat ekki hamið sig þannig að hún hljóp alltaf út um allt í staðinn fyrir að ganga róleg við hliðina á okkur.
Það endaði þannig að ég flaug á hausinn og missti draglínuna úr hendinni þannig að Kolka hljóp sem óð væri til Dagbjartar sem var aðeins á undan mér. Hún stoppaði þar og Dagbjört stakk skíðastafnum í draglínuna svo hún færi ekki lengra. Þá sá Kolka gönguskíðamann í fjarska og þaut af stað geltandi og náði að losa sig og fella Dagbjörtu í leiðinni sem varð illt í bakinu eftir fallið. Sem betur fer stoppaði Kolka áður en hún komst alla leið að aumingja manninum sem varð greinilega um og ó og kom hún til baka til okkar. Eftir þessar nokkrar mínútur var ég orðinn rassblautur og Dagbjört að drepast í bakinu og ákváðum við þá að láta gott heita og keyrðum aftur til Reykjavíkur.
Við erum þó ekki af baki dottin og ætlum að kaupa okkur gönguskíði við gott tækifæri svo við þurfum ekki að standa í að leigja lélegan búnað á okurverði. Þá þurfum við heldur ekki að keyra alla leið í Bláfjöll eða á Akureyri heldur getum við skellt okkur á skíði í Fossvogsdal, Heiðmörk eða hvar sem þar er snjór og tiltölulega slétt. Kolka fær svo að bíða í bílnum þangað til við náum að kenna henni rölta rólega við hlið gönguskíðafólksins.
Alþjóðleg vorsýning HRFÍ var haldin um þarsíðustu helgi og tókum við þátt með góðum árangri.
