kjaftakindin

Fortíðarljóminn er allsráðandi þessa dagana og bera færslur mínar klárlega þess merki.

Þegar ég var á unglingsaldri og vann upp í Borgarfirði á sumrin að tína tómata og agúrkur, nánar tiltekið á garðyrkjustöðinni Laugalandi sem afi og amma áttu, var ekki mikið fyrir mann að gera. Varð maður því að hafa ofan af fyrir sjálfum sér.

Einifell hét bær inn af Varmalandi (þar sem Laugaland er) og hafði nýlega farið í eyði. Þar hafði búið fjarskagömul kona með sítt grátt hár í fléttu, þrekinn sonur hennar sem var með svart hár niður á herðar og eldgamall vinnumaður með fáar tennur. Fólkið hélt sig frekar til hlés og var ekki mikið að blanda geði við annað sveitafólk. Gamla konan dó svo og sonurinn flutti á Akranes og bærinn þar með farinn í eyði.

Vinnufélagi minn í garðyrkjustöðinni var nokkrum árum eldri en ég og þar af leiðandi með bílpróf. Við keyrðum eitt sinn í afþreyginarleit upp að bænum yfirgefna og fórum að snuðra í kringum húsið. Komumst einhvern veginn inn í húsið og þar kenndi ýmissa grasa, allskonar gamaldags dót og drasl sem skilið hafði verið eftir. Á meðal þess sem ég fann þarna voru gamlar poilaroid myndir af geitum. Þar á meðal var þessi mynd hérna.

Þessi mynd hefur átt fastan stað í huga mér æ síðan og dúkkar alltaf upp öðru hverju þegar ég gramsa í gömlum skjölum. Skemmtilega grænir veggir með myndum, gular gardínur og stofublóm, geit upp í sófa eins og á hverju öðru heimili - ekkert sjálfsagðara. Var geitin gæludýr eða stalst hún inn og hoppaði upp í sófa? Bóndasonurinn náði þá í myndavél af þessu skemmtilega augnabliki. Hver veit - ekki ég. En það er gaman að velta því fyrir sér.

Sumir eru hneykslaðir að heimilishundum sé hleypt upp í sófa…

Ég hlusta mjög lítið á útvarp, hef lítið sem ekkert gert af því síðan ég vann í gróðurhúsunum hjá afa og ömmu upp á Laugalandi fyrir rúmum tíu árum síðan. Á þeim aldri gat ég ekki hugsað mér að tína tómata eða gúrkur án þess að fylla gróðurhúsin af tónlist og tali. Undanfarin ár þá er hefur bíllinn verið eini staðurinn sem lagt hefur verið við hlustir FM tíðna þangað til fyrir nokkrum árum að ég fékk nóg af því að troðið sé í eyru mér misgóðri tónlist og misgáfulegu hjali. Hætti að hafa kveikt og hlustaði bara á malið í vélinni eða umferðinni í kring enda töluvert áhugaverðara.

Ekki alls fyrir löngu uppgötvaði ég hinsvegar á keyrslu um bæinn að á FM tíðninni 94.3 er komin ný stöð. Ekki bara ný stöð heldur erlenda stöðin BBC World Service.

Ég var fyrir löngu búinn að gefa upp alla von á að nokkurntímann geta hlustað á útvarp aftur enda lítið um innihaldsríkt, áhugavert og skemmtilegt efni í gangi á íslensku stöðvunum. Bí bí sí er hinsvegar með ótrúlega áhugaverð viðfangsefni úr öllum hornum heimsins - eiginlega það áhugaverðasta sem er að gerast í heiminum í dag í fréttum, tækni, vísindi, mannlegu lífi og öllum sem fróðleiksfúsir ættu að hafa áhuga á. Sem dæmi þá var sagt frá nýstofnaðri útvarpsstöð í Afganistan þar sem engir útvarpsmenn komu við sögu heldur hringdu hlustendur inn skilaboð sem síðan voru spiluð. Þannig réðu hlustendur viðfangsefni útvarpsins og umræðunum. Um daginn var sagt frá ungri konu sem bjó til kvikmynd úr myndbandsupptökum sem pabbi hennar hafði tekið af fjölskyldunni í gegnum tíðina.

Í síðustu viku var verið að segja frá rannsóknum á því hversu góð mannskepnan er að fá upplýsingar úr röddum fólks. Við lesum léttilega úr röddinni kyn, aldur, menntun, andlegt ástand, frá hvaða svæði eða landi viðkomandi kemur og margt fleira sem ég ekki man. Allt þetta gerum við ósjálfrátt og ómeðvitað á augabragði.

Á BBC World Service vefnum er hægt að hlusta á alla þætti nokkur ár aftur í tímann - örugglega hægt að finna endalaust af ótrúlega áhugaverður efni.

Í mörg ár hef ég haft fuglinn skarf á heilanum - hef heillast af honum án þess að vita nákvæmlega af hverju. Skarfur heitir á grísku Phalacrocorax en á ensku Cormorant. Á Wikipediu er hægt að lesa margt fróðlegt um tegundina m.a. annars að til eru 40 mismunandi undirtegundir af skarfi og að í Kína sé hann notaður til að veiða fisk. Það virkar þannig að snöru er komið utan um háls fuglsins og hann látinn veiða fiska. Smærri fiska getur hann gleypt en stærri fiskar stoppa í hálsinum vegna snörunnar sem veiðimaðurinn nær svo úr hálsinum.

Ég hef helst nýtt þennan áhuga á skarfinum í tengslum við tónlistarverkefnið Uzi Jakapi en stefnt er á plötu núna í haust þegar Friðrik bróðir fær frí frá upptökunámi í London. Skarfur með útþanda vængi er einmitt merki Uzi Jakapi. Býst við að platan fái nafnið Phalacrocorax frekar en skarfur (of djass-tilgerðarlegt) eða Cormorant (of hernaðarlegt).

Ég held að það sem heilli mig sé að skarfurinn heldur úti vængjum sínum (það veit enginn af hverju en líklega til þess að þurrka þá) í tíma og ótíma – eins og að hann sé að svífa án þess að takast á loft.

Fyrir nokkrum árum benti pabbi mér á að það væri skarfa „hang-out“ í Hafnarfirði og fórum við og tókum ljósmyndir af þeim sem ég nýtti í smá myndskeið fyrir Uzi Jakapi (sjá hér að neðan). Nú þegar ég hef eignast góða myndbandstökuvél (réttara sagt fyrirtækið EKKERT) þá hef ég tekið upp skarfa við Borgarfjarðarbrú og í Hafnarfirði og veit ég af skarfaskeri í Kolgrafarfirði (rétt hjá Berserkseyri á Snæfellsnesi) sem ég ætla að kíkja á næst þegar haldið verður vestur.

Ég væri til í að kaupa mér uppstoppaðan skarf til þess að hafa í stofunni hjá mér. Ef einhver vill gleðja mig á næsta afmæli þá kostar það bara 25 til 45 þúsund…. ekki gleyma að hann þarf að vera uppstoppaður með vængina úti.

Ég vona svo sannarlega að Hafnfirðingar kjósi hreinna loft og ósnorta náttúru fram yfir gull og græna álskóga næstkomandi laugardag. Peningar eru nefnilega ekki allt og það á ekki að vera hægt að kaupa fólk til að sætta sig minni loftgæði.

Hér er lítil auglýsing sem ég gerði ásamt öðrum og lýsir þessu ástandi í Hafnarfirði ágætlega.

Ef ég væri Hafnfirðingur myndi ég kjósa á móti stækkun.

Þá er loksins komin almennilegur valkostur fyrir þá kjósendur sem eru grænir en eiga ekki samleið með hreyfingunni lengst til vinstri. Íslandshreyfingin - lifandi land tilkynnti framboð í dag.

Hvet alla til þess að lesa sáttmálann, skrifa undir og segja skoðun sína á Sáttmálavef Framtíðarlandsins.

Eins og kom fram í færslu hér á undan fórum við á söngleikinn LEG í Þjóðleikhúsinu á föstudaginn. Í gær (sunnudag) fórum við svo á annan söngleik með þriggja stafa orði - ÁST - í Borgarleikhúsinu.

ÁST er hreinlega með betri sýningu sem við höfum séð í háa frúarinnar tíð. Hún er afslöppuð og áreynslulaus, laus við alla tilgerð en jafnframt áhugaverð, fyndin, raunsæ og innihaldsrík. Hún hélt athyglinni allan tíman. Lagavalið er mjög áhugavert í þessum skemmtilega söngleik meðal annars gamlir íslenskir söngvar, júróvisjón lög, poppslagarar, rokklög (t.d. Fjöllin hafa vakað), Bítlalög, erlend popp og rokklög og svo framvegis. Allt lög sem maður þekkir.

Dáldið fyndið að sjá þessa tvo söngleiki sömu helgina, LEG (í Þjóðleikhúsinu) sem fjallar um ástir og örlög ungs fólks í Fjölbraut í Garðabæ og svo ÁST (í Borgarleikhúsinu) sem fjallar um ástir og örlög gamals fólks á ónefndu elliheimili.

Það sem hefði toppað helgina var að fara að sjá söngleikinn LÍF í (í Landsbyggðarleikhúsinu) sem fjallar um ástir og örlög miðaldra fólks á vinnustað úti á landi (djók).

dod qoq pop með bob er kominn í verslanir. Ferskasta plata allra tíma frá frumlegustu rokkhljómsveitinni á Íslandi. Hér er hægt að hlusta á lagið Less then three sem er gott. Svo eru þeir með vefsíðu sem á www.dodbobqoqpop.com

Þeim tekst næstum því að slá út Einstein on the Beach með Philip Glass yfir mest spilaða tónlist í iTunes hjá mér - en bara næstum því.

Á sunnudagskvöldið var mögnuð (kemur Magna ekkert við) heimildarmynd sýnd á Ríkissjónvarpinu.

Þessi heimildarmynd var um eina ljósmynd sem tekin var af AP fréttaljósmyndaranum Richard Drew þegar árásin á Tvíburaturnana var gerð.

Það sem er svo ótrúlegt við þessa mynd er að hún var sett ofan í skúffu í kjölfar fréttaflutnings af atburðunum hræðilegu og í staðinn birtu blöðin hetjulegar myndir af björgunarmönnum sem sýndu að þjóðarandi bandaríkjanna væri ekki sigraður. Þar sem myndin var birt vakti hún mikla reiði almennings. Ég var að sjá þessa mynd í fyrsta skiptið núna í þessum þætti þrátt fyrir að hún sé ein ótrúlegasta myndin frá þessum atburðum.

Það sem mér finnst svo sterkt við þessa mynd er að hún er fagurfræðilega mjög falleg og svo spyr maður sig hvort þessi aumingjans maður hafi hrapað þegar hann var að teygja sig lengra út eftir súrefni? Eða kaus hann kannski þennan dauðdaga fram yfir hinn?

Það er erfitt að setja sig í þessi spor.

Af hverju ætli það séu ekki fallhlífar í svona stórum byggingum, reipisstigar innbyggðir í gluggkörunum (nokkrir á hverri hæð) öryggisnet út frá neðstu hæðunum sem tekur fall þeirra sem niður falla eða eitthvað sem tryggir öryggi fólks í svona aðstæðum?