kjaftakindin

Við vorum að versla nýja skó á netinu fyrir ferfætlinginn á heimilinu þar sem þeir gömlu voru eiginlega ekki alveg að virka enda varla skór heldur frekar mjög þykkir sokkar sem féllu ekki að lögun hundafóta og héldust því ekki á með góðu móti.

Til hvers þurfa hundar skó spyrja kannski einhverjir. Jú margir vinnuhundar eru settir í skó svo sem lögreglu- og björgunarhundar sem þurfa að vera í erfiðum aðstæðum sem ekki eru þófavænir. Við þurfum skó fyrir Kolku fyrir tvennskonar aðstæður.

1) Á tímabilinu eftir hún kemur frá hundasnyrtinum og þangað til hún fer á sýningu. Yfirleitt er mælt með að PON hundar séu baðaðir 5 til 7 dögum fyrir sýningu svo feldurinn jafni sig og nái þessum grófleika aftur. Til þess að varna því að feldurinn verði drullugur þá þarf að setja hana í galla og skó - það er nefnilega eins og að fara út með hvíta moppu og skúra gangstéttarnar að fara með loðin hvítan hund í göngutúr.

2) Í snjó. Eins og sést á myndinni frá Akureyrarferðinni okkar þá kleprast snjórinn mjög fljótt í feldinn og gerir Kolku erfitt um vik að hreyfa sig. Því er nauðsynlegt að setja á skó fyrir snjó og líka galla ef snjórinn er djúpur.

Þegar við pöntuðum skóna þá tókum við í leiðinni svokallað söðultösku fyrir Kolku. Hana notum við í gönutúrum einu sinni dag til þess að svona orkumikill hundur eins og Kolka er fái meira út úr labbinu.

Við vorum frekar varfærin fyrst þegar við settum þyngd í töskuna - vatn í lítilli appelsínusafaflösku í hvort hólfið. Fljótlega sáum við að hún fann ekkert fyrir því enda ekki nema hálft kíló samtals. Eftir smá rannsóknarvinnu á internetinu komumst við að því að vinnuhundar geta borið 25 til 30% af þyngd sinni sumir meira eins t.d. Sankti Bernards hundar og aðrir mjög stórir hundar. Kolka er um 18 kíló og því ætti hún að geta borið um það bil 5.5 kg hámark. Ég fór að vikta alls konar hluti á heimilinu sem gætu passað í töskuna en jafnframt haft nokkuð góða þyngd í sér. Eftir smá tilraunir komumst við að því að taskan er sem hönnuð fyrir 4 x 0.5l dósir. Samtals eru það 2 kg eða um það bil 12% af hennar þyngd. Það er fínt að byrja á því og færa sig svo ofar.

Fjögur stykki af hverskonar 0.5l dósum er yfirleitt til á heimilinu? Jú bjórdósum.

Kolka gengur því um með fjóra Bavaria bjóra í töskunni. Ef þið rekist á okkur á göngu þá vitið þið að við bjóðum upp á volgan og nokkuð hristan bjór.

Því miður varð ekkert af fyrirhuguðum fasteignakaupum sem greint var frá á þessari síðu ekki alls fyrir löngu.

Ég er í viðskiptum við svo góðan banka sem gekk á bak orða sinna um að lána okkur húsnæðislán þegar á hólminn var komið og aðeins eftir að undirrita kaupsamninginn. Við urðum því að óska eftir riftun kaupsamnings eftir að við athuguðum með lán án árangurs hjá tveimur öðrum bönkum.

Jarðhæðin verður því að duga okkur eitthvað áfram.

Rakst á þetta frábæra myndskeið á Youtube. Íslensk sauðkind á býli í bandaríkjunum sem snýr vörn í sókn gegn portúgölskum vatnahundi.

Alþjóðleg vorsýning HRFÍ var haldin um þarsíðustu helgi og tókum við þátt með góðum árangri.

Kolka varð besta tík tegundar, besti hundur tegundar 1, hlaut íslenskt  og alþjóðlegt meistarastig og varð fjórði besti hundur í tegundahópi 1 með eftirfarandi umsögn frá Claudio De Giuliani: „Excellent type + size. Excellent expression. Right set ears. Excellent body porportion. Strong in topline. Right chest. Right compact feet. Little narrow in rear movement. Right coat + colour.“

Kolka fékk sitt annað alþjóðlega meistarstig (Cacib) og þriðja íslenska meistarastig en er of ung til að verða Íslenskur meistari og verður því að bíða þangað til á sumarsýninguni.

Við tókum hreyfimyndir(video) af Kolku í sýningarhringnum og munum við setja það hérna inn fljótlega.

Afsakið hvað svarið við getrauninni kemur seint. Það tók bara svo langan tíma að fara yfir allar ágiskanirnar. Hulda var sú sem varð hlutskörpust.

Við erum sem sagt að fara að kaupa okkur lítið, sætt einbýlishús í Kópavoginum, nánar tiltekið í vesturbænum. Eins og allir vita þá er þetta tíminn til í hella sér út í húsakaup og vonast til ná að selja íbúðina sína eftir á. Skynsemin er við völd hér á bæ.

Afhending verður ekki fyrr en í lok sumars og þá verður haldið almennilegt innflutningspartei.

Við keyptum okkur púsl um daginn. Hvorugt okkar hefur púslað í mörg mörg ár. Ég ekki síðan ég var lítið óspjallað barn en Bjarni þegar hann var um 13 ára. Hann fékk þá púsl í jólagjöf og byrjaði á því um miðnætti sama kvöld og kláraði 9 um morguninn.

Við vorum auðvitað þvílíkir ofurhugar við val á púsli og völdum það sem hafði hvað flest púsluspil og það sem varð fyrir valinu var 3000 stykkja púsl. Ég veit ekki alveg hvað við vorum að koma okkur í en þetta er svo sem ágætis áskorun.

Hingað til erum við ekki einu sinni búin að grófflokka púslin þar sem þetta eru svo miklu minni og fleiri púsl en við gerðum okkur grein fyrir. Ástæðan fyrir því að við völdum svona stóra stykkjatölu er að við keyptum þetta í leikfangabúðinni Toys´R´Us. Eins og allir vita er þetta barnaleikfangabúð og þar af leiðandi þurftum við að velja það erfiðasta, annað hefði verið frekar hallærislegt.

Úff, þegar við opnuðum kassann sáum við að þetta verður sko enginn barnaleikur.

Allir eru velkomnir að kíkja í heimsókn til að hjálpa okkur og í verðlaun fá þeir og hinir sömu kaffi/te/kakó/bjór til að væta kverkanar. Þeir sem hinsvegar eru tlbúnir í að leggja hjarta sitt og sálu í þetta fá það launað með fínni þakkargjörðarmáltíð.

Ég er með sýningu í gangi á Sequences - tímatengdu myndlistarhátíðinni - sem stendur yfir þessa vikuna. Þetta er hljóðverkið Mögnuð þögn sem er 10 rása hljóðinnsetning á þremur hæðum. Ég fékk afnot af húsi sem á að fara að rífa (húsið er hluti af þessum Barónsreit sem Samson feðgar ætla að endurbyggja). Húsið er á Skúlagötu 26, í sama húsi og Dominos, beint á móti Aktu taktu við Sæbrautina.

Sýningin er opin 16.00–19.00 virka daga en verður opin frá 12.00–16.00 á laugardag og sunnudag. Hér er auglýsing og svo lýsing á verkinu mínu. Allir velkomnir - rennið á hávaðann.

MÖGNUÐ ÞÖGN - MAGNIFICENT SILENCE

Viktor Shklovsky, rússneskur formalisti, mótaði hugmynd sem hann kallaði „Ostranenie“ í byrjun síðustu aldar. Ostranenie merkir framandleiki (á ensku „making strange“). Hugmyndin gekk út á að gera kunnuglega hluti ókunnuga til þess að upplifa þeirra listrænu hliðar. Viktor Shlkovsky vildi óvanalega, framandi og ferska nálgun á orð og hugmyndir. Hann sagði: „Þegar við sjáum sama hlutinn aftur og aftur, byrjum við að þekkja hann. Hluturinn er fyrir framan okkur og við vitum það en við sjáum hann í rauninni ekki - þess vegna getum við ekki sagt neitt veigamikið um hann.“ Viktor Shklovsky fannst listin vera „aðferð við að setja viðteknar venjur heimsins í uppnám.“

Í hljóðinnsetningunni MÖGNUÐ ÞÖGN reyni ég að yfirfæra Ostranenie yfir á hljóð í tilraun til þess að gera hverdagsleg heimilishljóð framandi. Ég kaus að vinna með þögnina því hún samanstendur af svo mörgum fjölbreyttum hljóðum. Eins og John Cage bennti á: „Það er ekkert til sem heitir tómarúm. Það er alltaf eitthvað að sjá eða heyra. Alvega sama hvað við reynum að búa til þögn - við getum það bara alls ekki.“

Með því að magna upp þessi heimilishljóð er hægt að hlusta á þögnina í smáatriðum og heyra áferð hennar, uppbyggingu og takt og upplifa hana í nýju samhengi. Þögn sem er ekki þögul heldur hávær eins og flest okkar hafa aldrei heyrt hana áður.

Held að það hafi verið í fyrrasumar sem við litum í kringum okkur í íbúðinni og ákváðum að hún væri heldur of ópersónuleg og eitthvað þyrftum við því að gera. Okkur datt því í hug að safna gamaldags römmum fyrir fjölskyldumyndir til að hengja upp á vegginn í borðstofunni. Við höfum síðan þá gramsað í Kolaportinu og Góða hirðinum og sankað að okkur slíkum römmum. Þessa ramma geymdum við inn í vinnuherbergi því andi framkvæmdagleðinnar virtist vera víðs fjarri.

Í sumar tókum við okkur til og hengdum rammana upp sem er góð byrjun. Við höfum nefnilega ekki enn gefið okkur tíma í að finna myndir í þá enda viljum við vanda til verks og hafa gamlar og skemmtilegar myndir í bland við nýrri myndir. Það þýðir að við þurfum að fara í gegnum mörg gömul albúm. Við höfðum haft það í huga að gera allar myndirnar í gamaldagsstíl (sem Bjarni gerir í tölvunni) og það tekur auðvitað tíma. Það er reyndar nokkuð skondið að nokkrir aðilar sem hafa komið í heimsókn til okkar hafa talið að þessir tómu rammar séu djúpþenkjandi listaverk eftir Bjarna. Svo er nú ekki, heldur hin tærasta birtingamynd framtaksleysis.

Áður en við hengdum rammana upp þurftum við að fjarlægja þær myndir sem í þeim voru. Yfirleitt voru þetta misljót póstkort og útsaumur en ein myndin kom okkur skemmtilega á óvart. Þetta var reyndar mynd í ramma sem Heiðrún frænka hafði fundið í Kolaportinu þegar við fórum seinast með henni þangað. Hún hélt myndinni uppréttri fyrir okkur og spurði hvernig okkur litist á. Jú jú okkur leist stórvel á þetta. Ekkert okkar tók eftir myndinni enda bara að einblína á rammann. En þegar við tókum myndina úr rammanum í sumar blasti þessi skemmtilega mynd við okkur.

Var að gramsa í gömlum skjölum og rakst á þessa 10 ára gömlu forsíðu af Vesturlandspóstinum.

Þarna er mynd af okkur þremur félögunum ásamt smá umfjöllun og viðtalið við Halla Hólm. Hún var á þessa leið (með villum og öllu):

„Borgarnes - Gleðisveitin Ulrik.

Í Borgarnesi er starfandi hljómsveitin Ulrik en hún er skipuð 3 fræknum Borgnesingum, þeim Halldóri Hólm Kristjánssyni, bassa, Orri Sveinn Jónsson, trommur og Bjarna Helgasyni, gítar. Þeir Halldór og Orri sjá svo um sönginn. Að sögn Halldórs er mikið að gera hjá þeim félögum en um næstu helgi spila þeir bæði laugardags- og föstudagskvöld á Búðakletti í Borgarnesi. Aðspurður um hvernig tónlist þeir spila og til hvaða aldurshópa er höfðað sagði Halldór að þeir spili lög allt frá leikskólalögum, eins og Glámur og Skrámur, Höfuð herðar hné og tær.. o.fl o.fl., til þess nýjasta í dag. Þeir spila sem sé tónlist sem fólk vill heyra hverju sinni þ.e. það myndast góð ball -eða pöbbastemmning eftir því hvar þeir eru að spila.

„Pervertar í eðli okkar“

Hljómsveitin hefur komið fram um mest allt Vesturland og víðar. Mest hafa þeir spilað í Stykkishólmi, Grundarfirði, Borgarnesi og einnig í Keflavík en þeir hafa starfað í 3 ár saman.

Halldór sagði að allir færu ánægðir heim af balli með þeim, enginn yrði fyrir vonbrigðum. Hann sagði að þeir skemmti sér manna best sjálfir á böllunum, „þar fáum við útrás fyrir hömlur og við látum eins og asnar á sviðinu, enda erum við pervertar í eðli okkar“, sagði Halldór að lokum.“

Eftir að hafa komist á forsíðuna á Vesturlandspóstinum vissum við að nú væri heimfrægðin í nánd

Við spiluðum reyndar mjög mikið á þessum árum, keyptum okkur gula Mözdu station (Mazter bation eins og Halli Hólm sagði) sem hljómsveitin Draumalandið átti, og keyrðum bæja á milli og landshluta.

Fóru eitt sinn í kringum landið á einni helgi. Við vorum beðnir að spila á sjómannadagsballi á Stöðvarfirði sem var á laugardegi. Við lögðum af stað frá Borgarnesi á föstudegi og keyrðum sem leið lá eftir Suðurlandi. Við gistum á tjaldstæðinu á Vík í Mýrdal á föstudagsnóttina og reyktum kannabis úr heimasmíðaðri risapípu gerða úr 5 lítra bjórtunnu - sem betur fer varð ekkert meira úr þannig fikti hjá okkur. Daginn eftir keyrðum við til Stöðvarfjarðar með löngu stoppi í einhverri fjöru á leiðinni þar sem ég festi bílinn kyrfilega. Vorum nokkra klukkstundir að moka okkur upp. Á Stöðvarfirði var mikið fjör og ævintýri sem ekki eru prenthæf á opinni bloggsíðu - Halli Hólm er aðalleikarinn í þeim ævintýrum. Svo keyrðum við heim norðurleiðina á sunnudeginum. Það eru endalausar sögur sem urðu til á þessum ferðalögum okkar.

Amma Lea á Laugalandi gaf mér ljósmynd sem hún fann þegar hún var að fara yfir ljósmyndir sem hún hefur tekið. Myndin er af fyrstu tónleikum Úlrik sem haldnir voru í samkomuhúsinu í Borganesi fyrir sléttum 12 árum.

Þarna hétum við reyndar Bjakk ennþá, áttum svo eftir að breyta nafinu í PASS (Pervertic Assocciation of Single Swingers) áður en við hétum Úlrik. Okkur fannst það rosalega sniðugt að klæða okkur upp af tilefninu en svona eftir á að hyggja vorum við ekkert sérstaklega svalir Orri var klæddur í nýðþröngan balletsamfesting úr teygjuefni, ég var í stuttbuxum úr efni með andarmyndum sem ég hafði saumað í handmennt í grunnskóla og handmáluðum Bjakk bol. Halli sló okkur hinsvegar báðum við og var klæddur í svartar gallabuxur sem búið var að sauma á víðar skálmar úr gylltu gardínuefni ásamt vesti úr sama efni.

Árið 2000 fékk ég svo nóg af því að vinna fram undir morgun allar helgar með öllu því svínarí sem þessu fylgdi og ákvað að hætta í hljómsveitinni. Sé ekki eftir því enda gat ég þá einbeitt mér að klára námið í grafískri hönnun upp í Listaháskóla. Þetta var mjög slítandi og var ég yfirleitt nokkra daga að jafna mig eftir helgarnar. Úlrik er þó ennþá starfandi í dag með bæði Halla og Orra innanborðs ásamt bassaleikara að norðan og gerir enn út frá Borgarnesi.