kjaftakindin

Sigtið með Frímanni Gunnarssyni byrjar á morgun á SkjáEinum. Langt síðan ég beðið spenntur eftir innlendum dagskrárlið en er jafnframt mjög kvíðinn að þetta eigi eftir að valda mér vonbrigðum enda hefur ekki komið almennilegt grín síðan Fóstbræður voru upp á sitt besta.

Og hvenær koma Fóstbræður eiginlega út á DVD? Það er hægt kaupa Stiklur Ómars Ragnarssonar á DVD, Út og suður með Gísla Einarssyni og síðast en ekki síst Stundina okkar. Þangað til verður bara að duga að fá lánaða gamla VHS upptöku hjá Friðriki bróður.

Fórum að sjá Naglann eftir Jón Gnarr í kvöld og það eru tveir klukkutímar sem við myndum gjarnan vilja fá aftur. Þetta var vægast sagt slappt, klisjukenndir brandarar um staðalímyndir karla og kvenna án þess að nokkur broddur væri í þessu. Sýningin er kynnt sem „ Broslegur harmleikur um karlmennskuna eftir Jón Gnarr“ en þetta var alls ekki broslegt að okkar mati og því bara harmleikur frá upphafi til enda. En það voru þó svona þriðjungur fólksins í salnum sem virtist hafa smekk fyrir þessu og hlóu dátt, sumir svo mikið að þeir þurftu í sífellu að þurrka gleðitárin sem streymdu niður kinnarnar. Par sem sat fyrir framan okkur og hló mest af öllum virtist alveg gangast við öllum þessum viðbjóðslegu klisjum og voru í sífellu að gefa hvort öðru „five“ skellihlægjandi.

Sá sem lék aðalhlutverkið, Gunnar nokkur Sigurðsson, sýndi að hann getur hvorki leikið né farið með gamanmál. Meðleikari hans Jón Stefán Kristjánsson var hinsvegar mjög góður í allra kvikinda líki hvort sem það var kona, karl, barn eða gamalmenni. Hann bjargaði því sem hægt var að bjarga.

Það verður að segjast að það kemur dáldið mikið á óvart að Jón Gnarr skuli skrifa svona þreyttan farsa um viðfangsefni sem búið er að gera margsinnis og þónokkuð betur en þetta eins og t.d. Hellisbúinn sem var örugglega fyrir næstum því 10 árum síðan.

Ætli Jón sé búinn að glata þessum skemmtilega ferska húmor sem alltaf einkenndi hans verk?

Á föstudaginn fyrir rúmri viku þá datt út sjónvarpið hjá okkur og eftir smá tilraunir komust við að því að við fengum ekkert merki inn í íbúðina. Við töluðum þá við nágranna okkar á hæðinni fyrir ofan og þar var það sama upp á teningnum. Þar sem við erum tengd í gegnum Breiðband Símans þá var ekkert annað að gera en að hringja í „þjónustu“-verið og athuga hvort það væri bilun í hverfinu eða götunni.

„Þú ert númer tólf í röðinni“ var mér svarað með vélrænni röddu. Eftir nokkuð langa bið kom röðin að mér en áður en ég gat útskýrt fyrir stúlkunni hvernig bilunin lýsti sér var hún búin að segja mér að þetta væri alveg örugglega innanhús vandamál, að loftnetssnúra hefði örugglega bilað hjá okkur. Ég spurði hana undrandi hvernig það gæti verið, þar sem þetta var ekki bara ein íbúð þá benti allt til þess að þetta væri bilun í götunni eða hverfinu. Hún sagði að það hefðu ekki neinar kvartanir borist svo það gæti ekki verið bilun hjá þeim. En hún vildi nú samt hjálpa mér og tók niður númerið og sagðist ætla að hringja í mælingadeildina, þeir gætu mælt þetta og séð hvort það væri einhver bilun í gangi, bara svona til að vera alveg viss. Ég fékk símtal nokkrum mínútum síðar og þar sem mér var tjáð að mælingadeildin segði að allt væri í himnalagi en benti mér á að skipta um loftnetssnúru.

Tveimur sjónvarpslausum dögum síðar fréttum við hjá nágrönnum okkar að það væri bilun í götunni og verið væri að vinna að viðgerð. Þremur sjónvarpslausum dögum síðar hringdi ég aftur í „þjónustuver“ Símans og aftur fékk ég að vita að ég væri aftur númer tólf í röðinni. Þegar loksins kom að mér var mér sagt að verið væri að vinna að biluninni en ekkert hægt að segja um hvenær henni yrði lokið. Rúmum fimm sjónvarpslausum dögum síðar fengum við aftur sjónvarp.

Ætli starfsfólk þjónustuvers Símans sé þjálfað til að segja að það bilunin sé hjá fólkinu sjálfu alveg sama hversu ósennilegt það kann að vera?

Mótmæli í dag gegn Google sjá hér.

Ég þarf sennilega að endurskoða stillingarnar á Skæpinu eitthvað. Ég hélt að fyrirkomulagið á skype væri svipað og á adium/msn en raunin er víst önnur. Ég hafði stillingarnar þannig á Skype að allir gætu haft samband við mig, bæði með skilaboðum og hringingum, séð myndina af mér og upplýsingar um mig (profælið mitt). Það gerði ég til að kunningjar og vinir gætu flett mér upp og haft samband ef þeir vildu.

Í gær og í dag hef ég svo verið að fá hringingar og skilaboð frá aðilum frá hinu ýmsu heimshornum. Sýnist ég þurfa að breyta þessum stillingum eitthvað ef þetta heldur áfram svona. Sé til, enn sem komið er hefur þetta bara verið fyndið.

Það verður nú ekki annað sagt en að þessu fyrstu átta lög í Júróvisjón sem kynnt voru í kvöld séu hvert öðru leiðinlegra. Það er í mesta lagi hægt að segja að 1- 2 lög nái að komast upp úr meðalmennskunni en þó ekki það hátt að þau festist í minninu. Mest af þessu á ekkert heima í þessari keppni en myndu sóma sér vel í sönglagakeppni Skagafjarðar og hvað er með nöfnin á þessum lögum? Ég sé, Það sem verður, Í faðmi þér, Þér við hið…. (æl)

Svo má ekki gleyma bjánalegri sviðsframkomu og hljóðfæra„mæmi“ sem er alltaf jafn kjánalegt - af hverju ekki bara að hafa undirspilið á diski og syngja yfir í staðinn fyrir að þykjast spila á trommur, gítar og píanó. Einhver Ómar byrjaði sönginn við píanóið og hamraði á það með stæl, svo í miðju lagi stóð hann upp og hélt söngnum áfram. Á einhvern undraverðann hátt spilaði píanóið sjálft áfram, ótrúlegt.

Ég er mjög hissa á tveimur íslenskum rithöfundum þessa dagana, þeim Hallgrími Helgasyni og Gerði Kristný.

Til Hallgríms Helgasonar hefur mér ætíð þótt mikið til koma. Hann er mjög hæfileikaríkur á mjög mörgum sviðum, gerir skemmtilegar myndasögur um Grim, skapar skemmtilega myndlist og skrifar skemmtilegar bækur. Sem sagt skemmtilegur náungi, að ég hélt, alveg þangað til á síðustu misserum að hann hefur ekki talað og skrifað um annað en Sjálfstæðisflokkinn, Davíð Oddsson, Moggann og einhverjar samsæriskenningar um hitt og þetta í kringum Baug og Baugsfeðga. Sem dæmi þá var hann álitsgjafi þegar árið var gert upp í Íslandi í dag á NFS í kringum áramótin og í næstum því hverju einasta innslagi frá honum miðaðist svarið út frá þessu máli, eins og hann sé gjörsamlega heltekinn af þessu og ekkert annað hafi gerst í hans lífi á síðasta ári sem ekki litaðist af þessu máli. Hann var ekki einu sinni hluti af þessu öllu saman og kemur út sem gamall bitur og leiðinlegur karlgarmur. Hvar er þessi skemmtilegi Hallgrímur sem hafði áhugaverð, skemmtileg og oft skopleg sjónarmið á samtímann en ekki heltekinn af einu langdregnu og leiðinlegu máli.

Um Gerði Kristný veit ég svo sem ekki mikið, en nóg til þess að hafa mynd af henni í huga mínum sem rithöfund sem vill láta taka sig alvarlega. Hún hefur t.d. unnið til bókmenntaverðlauna Halldórs Laxness 2004 fyrir skáldsöguna Bátur með segli og allt og samkvæmt smá rannsóknarvinnu á Google er hægt að komast að því að hún hefur skrifað leikrit, smásögur, barnabækur og skáldsögur og hlotið margvísleg verðlaun og viðurkenningar og af mörgum talin einn fremsti rithöfundur sinnar kynslóðar. Hún var ritstjóri tímaritsins Mannlíf í mörg ár og svo skrifaði hún í fyrra bókina Myndin af pabba - saga Telmu sem ýtti af stað mikilli umræðu um misnotkun barna.

Miðað við þennan glæsilega feril hefði maður nú haldið að hennir næsta verk yrði eitthvað til að auka hróð hennar enn meira.

En nei, hún tekur að sér aðalhlutverkið í auglýsingu fyrir Vöxt, afurð KB banka og Vátrygginarfélags Íslands og reynir að sannfæra neytendur um ágæti Vaxtar og þar af leiðandi KB banka og VÍS með ömurlega fyrirsjáanlegu slagorði: „Vöxtur, þú færð meira“.

Í Kastljósi kvöldsins var meðal annars rætt um spilakassa, spilafíkn ungs fólks og hverjir séu að fylgjast með hvort unglingar séu að brjóta lögin og setja peninga í kassana í sjoppum borgarinnar. Það er auðvitað skandall að það séu yfir höfuð reknir spilakassar hér á Íslandi og að góðgerðarsamtök séu að hagnast á eymd og fíkn annara. Eina leiðin til að réttlæta þetta væri að allur ágóði af rekstri kassana fari aftur til fórnarlamba þeirra til að hjálpa þeim að ná tökum á lífinu aftur og sigrast á fíkninni.

Þessi umræða kveikti minningu hjá mér frá því ég var skiptinemi í Finnlandi fyrrihluta veturs árið 2000. Á þessum tíma var í gangi mikil auglýsingaherferð í sjónvarpinu fyrir þá sem ráku spilakassana þar í landi, en hún var einhvern vegin á þessa leið:

Glaðleg tónlist spilast og ung falleg hjón birtast á skjánum. Þau eru ásamt börnum sínum, stráki og stelpu, hlæjandi og greinilega að skemmta sér vel fyrir framan ótilgreindan skjá. Þegar lengra líður á auglýsinguna kemur í ljós þetta er skjárinn á spilakassa og fullkomna fjölskyldan er hamingjusöm að spila frá sér rænuna.

Fyrir nokkrum árum gerði ég myndband við hið stórskemmtilega lag Spilafíkill (nota bene ekki mitt besta verk) fyrir hljómsveitina Búdrýgindi sem fjallaði einmitt um spilafíkn.

Sjá hér á Quicktime skrársniði.

Á skjánum í myndbandinu setti ég nokkra smellnar línur á borð við, „gefðu okkur líf þitt“ og „freistaðu ógæfunnar“.

Það er alltaf jafn leiðinlegt og sorglegt að sjá malarnám úti í náttúru Íslands. Vinnuvélar og stór göt í fjöllum virðist vera æ algengari sjón á landi voru… svei attan.

Fór fyrir nokkrum vikum í heimsókn í Náttúrufræðistofnun Íslands. Kom mér mjög á óvart hversu léleg aðstaðan er. Þeir eru búnir að vera með sömu sýninguna síðan u.þ.b. árið 1989. Það hefur nákvæmlega ekkert breyst síðan ég fór þangað sem nemandi í grunnskóla. Þeir eru til dæmis ekki með stakt orð í ensku í sýningartextanum þrátt fyrir að erlendir ferðamenn séu stór hluti sýningargesta. Jú þeir eru með einhver heiti á latínu en ekki söguna meir sem er mjög sjaldgæft á íslenskum söfnum.

Náttúrufræðistofnun er eitt af höfuðsöfnunum, hin eru Þjóðminjasafn Íslands og Listasafn Íslands. Sýningin ber þess greinilega merki að ástandið sé bágborið. Þetta er sorglegt sérstaklega þegar tekið er tillit til þess hversu merkilega gripi og sagnfræðilegar upplýsingar þeir hafa að geyma. Á Íslandi er að finna fjölbreytt dýra- og plöntulíf að ég tali nú ekki um jarðsjálftavirknina, eldgosin og allt hitt sem hægt væri að gera mun ítarlegri skil. Til dæmis er þar að finna brot úr tunglsteini sem víða í þessum heimi er gætt með ítarlegri öryggisgæslu en ekki hér….ó nei, brotið hangir bara þarna á veggnum án þess að fólk veiti því sérstaka eftirtekt.

Eitt skýrasta merki þessarar bágbornu aðstöðu er geirfuglinn okkar. Hann er þarna til sýnis í glerbúri þar sem hvorki er raka- né hitastýring sem er forsenda varðveislu þessar dýrgripar. Því má með sanni segja að hann sé að grotna niður og enginn gerir neitt! Auðvitað væri réttast að hann yrði tekinn niður og settur í viðeigandi varðveislu þangað til viðeigandi húsakostur og aðstæður bjóðast. Nýir ráðherrar lofa ávallt hinu fögru en einhverveginn verður aldrei neitt úr þvi.

Leiða má líkur að því að þetta sé yfirlýsing þeirra sem þarna vinna að sýna fram á hversu slæmt ástand þessarar stofnunar er. Geirfuglinn er kannski holdgervingur þeirrar hrörnunar sem stofnunin virðist ganga í gegn um. En varla er það þess virði að fórna þessari merku og mjög svo sjaldgæfu þjóðargersemi. Sterkari yfirlýsing væri að taka hann niður og hafa búrið tómt þar sem engar forsendur eru til að varðveita hann í þessari aðstæðu.