kjaftakindin

Síðasta haust, er ég var í einum af mörgum göngutúrunum með Kolku um hverfið, hugsaði með mér hvað það væri leiðinlegt að maður færi alltaf sömu leiðirnar og sömu hringina um hverfið. Ég ákvað þá að gera eitthvað í þessu og setti mér nokkrar reglur:

1. Fara í einn langan göngutúr um hverfið á hverjum einasta degi.
2. Aldrei fara sömu leiðina.
3. Kortleggja hvern göngutúr þannig að hver dagur vikunnar eigi sér ákveðin lit.

Úr þessu ætlaði ég svo að sjá hvort það kæmi eitthvað áhugavert efni sem hægt væri að vinna með.

Síðasta haust entist ég í tæpan mánuð. Hér er afraksturinn af því:

Núna fyrsta apríl tók ég upp þráðinn að nýju. Það eru komnir þrír göngutúrar eins og sjá má á þessu korti:

Göngutúrarnir verða alltaf lengri og flóknari og þess vegna erfiðari að muna. Það er skemmtilegur hluti af þessu hvað þetta reynir á minnið. Síðan er það mikil áskorun hvað það er erfitt að brjóta upp göngutúrana því gatnakerfið er svo ótrúlega klippt og skorið. Því er ég farinn að reyna að stytta mér leið í gegnum garða og verð alltaf ósvífnari eftir því sem það verður erfiðara að brjóta upp götumyndirnar. Svo eru svæði sem eru lokuð eins og gamli strætóreiturinn sem ég þarf að brjótast inn á - annars kemur svo ljótt og stórt autt svæði á kortinu. Ég er líka aðeins farin að fikra mig áfram með mynstur eins og sjá má á myndinni fyrir ofan.

Ég ætla að halda út heilan mánuð í það minnsta núna - vonandi jafnvel meira. Það verður gaman að sjá hver útkoman verður úr því.

Minni á opnunina í dag (laugardag) klukkan 16.00 í Listasafni Borgarness, Safnahúsinu Bjarnarbraut 4–6.

Léttar veitingar í boði. Allir velkomnir.

Þér er boðið á opnun mína kl. 16.00 í Listasafni Borgarness laugardaginn 2. febrúar næstkomandi.

Á sýningunni eru 6 prentuð verk í 1.5 x 1 m ljósakössum. Verkin eru unnin á síðustu árum, þau elstu frá árinu 2004 og þau yngstu frá þessu ári.

Verkin eru nútímalandslagsmyndir en í þeim er leitast við að gera hið hversdagslega framandi og það kunnuglega spennandi með því beina sjónum áhorfandans að borgarlandslaginu sem líður hjá okkur án þess að við veitum því eftirtekt. Markmið verkanna er meðal annars að þröngva áhorfandanum til þess að sjá umhverfi okkar í nýju ljósi með því að slíta tengingu myndefnisins við upprunann.

Verkin eru unnin úr skjámyndum úr myndskeiðum. Annars vegar myndskeið sem tekin eru á ferð og hins vegar af viðfangsefnum sem hreyfast. Skjámyndunum er síðan raðað saman eftir reglum nauhyggjunar þar sem einfaldleiki, endurtekningar, taktur og hljómræn heild eru markmið myndsköpunarinnar.

Allir velkomnir.

Ég er með sýningu í gangi núna í febrúar á Sólon þar sem ég sýni verk úr myndröðinni Undir meðvitund.

Ég var ekki með neina opnun þar sem engin tími vannst til þess að undirbúa þess konar fögnuð. Fyrir utan það verð ég með stóra opnun í Listasafni Borgarnes 2. febrúar (allir velkomnir - nánar auglýst síðar) þar sem ég sýni verk úr Ostranenie myndröðinni sem nú er komin með íslenska nafnið Framandleiki og rammarnir eru ljósakassar sem ég lét smíða fyrir mig í Kína.

Sýningin á Sólon verður þangað til í byrjun mars mánaðar og eru öll verkin til sölu - vinir og vandamenn fá góðan afslátt að vanda.

Opnaði sýningu í gallerí Temp í gærkvöldi á Laugavegi 35 (lítið gallerí fyrir grafíska hönnuði inn af skóbúðinni Far) við lítinn fjölda viðstaddra (eiginlega bara nánustu fjölskyldu mína). Það varð til þess að við þurftum að drekka allt hvítvínið sjálf. Ég get líklega sjálfum mér um kennt þar sem ég sendi bara út boð í tölvupósti í hádeginu í gær.

Hér er smá texti um sýninguna.

Verkin sem sýnd eru í gallerí Temp eru prentverk unnin á síðustu árum upp úr skissum úr enskri vasaorðabók. Hugmyndin er að búa til óhlutbundin myndverk innblásin af einu orði sem er efst á þeirri síðu sem teiknað er á í orðabókinni, gera þannig orðið að mynd. Aðferðin sem notast er við er byggð á kenningum súrrealistana um að ná í myndheim djúpt í undirmeðvitundina með því undirbúa sig andlega undir hvert verk. Fyrst hreinsa hugann, velja síðu af handahófi og byrja strax á teikna án þess að hugsa. Setja þannig niður á blað það fyrsta sem kemur í hugann án þess að láta hugsun koma að máli. Þannig verður penninn bein framlenging á hugmyndafluginu. Myndin þróast svo áfram með því að treysta á tilfinninguna eina en ekki hugsanir eða rök, reglur eða hefðir.

Sýningin verður uppi næstu tvær vikur fyrir þá sem vilja skoða. Getið líka slegið á þráðinn og fengið leiðsögn. Svo er ég að fara purfa nýtt efni í gallerí Dóra (einn veggur bakvið Halldór fyrrum samstarfs mann minn upp í Hvíta húsi). Er svo með tvær sýningar bókaðar eftir áramót, eina á Sólon í janúar og svo set ég upp mína fyrst „stóru“ sýningu í Listasafni Borgarness í febrúar eða mars. Stefni á að sýna myndbands og hljóðverk þar ásamt stórum ljósakassaverkum.

Sýningin er þá komin upp. Allir að mæta. Ég og Dagbjört erum á staðnum mörg kvöld vikunnar svo ef fólk þyrstir í list og hefur lyst á drykk þá er um að gera að hafa samband við okkur og eyða með okkur kvöldstund á Næsta bar.

Svona nú ekki vera feimin hver sem þú ert - farsímanúmerið hjá mér er 822 3609.

„Undir meðvitund“ opnar á laugardaginn á Næsta bar.

Ég verð ekki með opnunarteiti í þetta skiptið þar sem ég verð fram á síðustu stundu að klára öll verkin og hef því ekki tíma til að skipuleggja slíkan fagnað. En ég verð á staðnum mestalla helgina (staðurinn er opinn frá 17.00 og fram á nótt) og ef einhverjir hafa áhuga á þá er um að gera að kíkja.

Allir mjög velkomnir.

4 vikur í sýningu og 8 verk eftir að mála. Mynd númer tvö af tíu:

Mér var að bjóðast að halda sýningu á menningarstaðnum Næsta bar frá miðjum október í fjórar vikur en á þeim stað kemur saman landsliðið í menningu og svalar þorsta sýnum. Ég ætla að sýna þar málverk úr nýrri seríu sem ég hef verið að vinna að. Er reyndar bara búinn með tæplega tvær myndir og á þá „aðeins“ eftir að mála sjö til átta. Þarf líklega að nota einhverja sumarfrídaga sem ég á inni til þess að ná að klára þessar myndir í tæka tíð - ekki nema rúmur mánuður til stefnu og nóg annað að gera við að hanna upp í Hvíta húsi, kenna uppi í Listaháskóla og læra listasögu og heimspeki upp í Háskóla Íslands.

Verkin á sýningunni eru úr Judicature seríunni minni sem í stuttu máli ganga út á að reyna að tengja framhjá meðvitundinni og koma hendinni í beina tengingu við undirmeðvitundina í sönnum anda súrrealismans. Þessar myndir vinn ég þannig að í gamla enska vasaorðabók krota ég skissu og er efsta orðið á hverri síðu innblástur hvers myndverks. Þessa skissu vinn ég svo með „meðvitundinni“ í tölvu. Á endanum öðlast verkið elíft líf sem málverk á striga.

Er kominn með nafn á sýninguna og verður það

Nafnið vísar í aðferðina til að ná fram þessum myndheimi og hvernig við erum sífellt undir hæl meðvitundarinnar í öllu sem við gerum.

Hef nýlega tekið aftur upp á því að taka myndir á rússnesku Lómó myndavélina mína eftir nokkra ára hlé.

Það er gaman.

Myndir teknar á filmu hafa svo mikinn sjarma og ákveðin einkenni sem ekki fæst með geldum stafrænum myndavélum, þær hafa jú það markmið að grípa raunveruleikann eins nákvæmlega og hægt er. Það er ekki það sem ég sækist eftir í ljósmyndum.

Myndin hér að ofan er tekin í bjórgarðinum bakvið Dillon á Laugavegi og er gott dæmi um skemmtilega og óvænta mynd úr Lómó vélinni.

Það eru hinsvegar ekki allir eins hrifnir af þessum Lómó vélum og ég. Ég og Dagbjört vorum um daginn á Kaffibarnum að sötra öl, ég sá skemmtilegt myndefni (vegginn á Tælenska staðnum hinum megin við götuna séð gegnum glerið á hurð Kaffibarsins) og reif ég því Lómóinn upp úr vasanum og smellti af. Um leið og ég gerði það gengur upp að mér Páll Stefánsson, þekktur ljósmyndari, hann tjáði mér að hann ætti svona vél en notaði hana aldrei því honum fannst hún langt í frá vera spennandi. Ég er honum mjög ósammála. Hann mælti með að ég fengi mér gamla Hasselblad, ég fengi sama karakter úr henni og Lómó en betri myndir.

Ég á enn eftir að athuga það. Grasið er ekki enn orðið grænna hinumegin.

Hættum þessum stafræna rugli og fáum okkur öll gamlar lélegar filmumyndavélar.