kjaftakindin

Í framhaldi af færslunni hérna á undan þá gróf ég upp mynd frá ferðum okkar til Lundúna.
Við höfum öll heyrt um kattarþvott en hér er hundaþvottur:

Þetta er af auglýsingaskilti fyrir bresku hjartaverndina minnir mig, verið að hvetja fólk til þess að hreyfa sig. Það var miði við hliðina á myndinni með lista yfir hluti að gera og var búið að haka við „Walk the dog“ og „Wash the car“.

Í framhaldi af færslunni hérna á undan mundi ég eftir einu af mínu uppáhalds plötuumslögum fyrir Odelay með tónlistarmanninum Beck.

Ég hélt alltaf að þetta væri ungverskur Puli þangað til núna áðan að ég fór að Googla þetta. Ég hafði rangt fyrir mér en ég var hins vegar ekki mjög langt frá hinu rétta svari. Tegundin á umslaginu er ungversk eins og Puli en heitir Komondor. Þeir eiga margt annað sameiginlegt en heimalandið til dæmis eru þeir báðir fjárhundar og hafa báðir þennan einkennandi síða „dreadlokka“ feld. Komondorinn er hins vegar mikið stærri heldur en Puli eins og sjá má á þessari mynd.

Komondorinn er með mjög skemmtilega lýsingu á DogBreedInfo:

„The Komondor is a massive dog with a proud gait. Its body is totally covered with an extraordinary felted and corded coat, which is 8 to 11 inches (20-27cm.) long, and always white. This corded white coat helps the dog blend in well with sheep and also helps protect them from beasts of prey that it might be called upon to fight in his role as flock guardian.“

Sem sagt hundur dulbúin sem kind.

Í framhaldi af Beck umslaginu mundi ég svo eftir þessu hund-skemmtilega tónlistarmyndbandi:

Höfundar þessa myndbands eru Pleix sem er hópur þrívíddarhönnuða, grafískra hönnuða og tónlistarmanna staðsettir í París og framleiða saman mikið af mjög flottum tónlistarmyndböndum þar sem þeir blanda saman ólíkum miðlum. Það er þess virði að skoða það sem þeir hafa gert ef fólk hefur áhuga á tónlistarmyndböndum og því tengdu.

Bloggið er búið að vera í löngu jólafríi en það er kannski eitthvað að lifna yfir því. Byrjum á þessari frábæru auglýsingu sem við rákumst á á netinu.

Tegundin í auglýsingunni heitir PULI og er talið að PON (Polski Owczarek Nizinny) sé afkomandi Puli og Tibetan Terrier. Kolka okkar er einmitt af tegundinni PON.

Puli er sjaldgæf tegund eins og PON en það hafa þó verið fluttir inn tveir hingað til Íslands, einn svartur og einn hvítur. Nú hafa þeir eignast afkvæmi þannig að þeim fjölgar.

Ég verð fyrir miklum vonbrigðum ef Barði vinnur ekki söngvakeppni sjónvarpsins í ár með lagið sitt „Ho ho ho we say hey hey hey“.

Ég fæ bara ekki nóg af þessu gríni og kemst alltaf í gott skap þegar ég heyri þetta.

Í heildina er keppnin eins og við vara að búast - leiðinleg. Ég bjóst reyndar við miklu af Dr. Gunna en hann hefur valdið miklum vonbrigðum, lögin hans tvö hingað til hafa verið með eindæmum slök og óeftirminnileg. Mig langar að heyra eitthvað í þeim dúr sem hann gert áður t.d. á síðustu plötu hans Stóri hvellur (ein besta plata síðari ára). Hver man ekki eftir smellinum Snakk fyrir pakk (sem hljómaði í snakkauglýsingu í marga mánuði) og Homo Sapiens sem ég gerði einmitt myndband við.

Hann á eitt lag eftir, það er vonandi að hann rifji upp smá popppönktakta og syngi sjálfur í þetta skiptið enda frábærlega skemmtilegur söngvari og lagahöfundur. Annars er verður þetta nokkuð öruggt hjá Barða.

Fortíðarljóminn er allsráðandi þessa dagana og bera færslur mínar klárlega þess merki.

Þegar ég var á unglingsaldri og vann upp í Borgarfirði á sumrin að tína tómata og agúrkur, nánar tiltekið á garðyrkjustöðinni Laugalandi sem afi og amma áttu, var ekki mikið fyrir mann að gera. Varð maður því að hafa ofan af fyrir sjálfum sér.

Einifell hét bær inn af Varmalandi (þar sem Laugaland er) og hafði nýlega farið í eyði. Þar hafði búið fjarskagömul kona með sítt grátt hár í fléttu, þrekinn sonur hennar sem var með svart hár niður á herðar og eldgamall vinnumaður með fáar tennur. Fólkið hélt sig frekar til hlés og var ekki mikið að blanda geði við annað sveitafólk. Gamla konan dó svo og sonurinn flutti á Akranes og bærinn þar með farinn í eyði.

Vinnufélagi minn í garðyrkjustöðinni var nokkrum árum eldri en ég og þar af leiðandi með bílpróf. Við keyrðum eitt sinn í afþreyginarleit upp að bænum yfirgefna og fórum að snuðra í kringum húsið. Komumst einhvern veginn inn í húsið og þar kenndi ýmissa grasa, allskonar gamaldags dót og drasl sem skilið hafði verið eftir. Á meðal þess sem ég fann þarna voru gamlar poilaroid myndir af geitum. Þar á meðal var þessi mynd hérna.

Þessi mynd hefur átt fastan stað í huga mér æ síðan og dúkkar alltaf upp öðru hverju þegar ég gramsa í gömlum skjölum. Skemmtilega grænir veggir með myndum, gular gardínur og stofublóm, geit upp í sófa eins og á hverju öðru heimili - ekkert sjálfsagðara. Var geitin gæludýr eða stalst hún inn og hoppaði upp í sófa? Bóndasonurinn náði þá í myndavél af þessu skemmtilega augnabliki. Hver veit - ekki ég. En það er gaman að velta því fyrir sér.

Sumir eru hneykslaðir að heimilishundum sé hleypt upp í sófa…

Vorum að horfa á Jay Leno í kvöld sem er ekki í frásögur færandi nema að Sebastian Maniscalco uppistandari náði svo vel til okkar. Hann var alveg ótrúlega fyndinn. Fann tvö myndskeið með honum á YouTube.

Hér er hið fyrra:

Og hér kemur hið síðara: