kjaftakindin

Halli kom og heimsótti okkur til Englands og við fórum á hina frægu tónlistarhátíð Isle of Wight sem er á Wight eyju fyrir sunnan England. Þar komu fram margir leiðinlegir tónlistarmenn en margir skemmtilegir líka eins og Manic Street Preachers, The Who og David Bowie.




Á bátnum á leiðinni til eyjunnar.




Pössuðum okkur að taka nóg af bjór með okkur ef ske kynni að þetta væri bindindishátíð. Vorum reyndir dáldið stressuð því einhver gaur sagði við okkur í bátnum að það væri bannað að taka með sér áfengi inn á tjaldsvæðið - hann reyndist bara vera að bulla í okkur - sem betur fer.




Wight eyja tilheyrir augljóslega Bretlandi.




Með bakpoka fulla af bjór og þar af leiðandi mjög þunga.




Það var heitt og stappað í rútunni á leið til tjaldsvæðisins.






Í tjaldbúðunum. Það var steikandi sól mestalla þessa helgi og því var gott að vera með stórt fortjald til að hlífa brenndri húðinni.






Nágrannar okkar voru frá Skotlandi og komu aðallega til að sjá The Who.




Salernisaðstaða tjaldsvæðisins var ógeðsleg eins og allir þekkja sem hafa farið á svona útihátíðir. Kamrarnir voru líka mjög langt frá tjaldinu okkar sem ekki var mjög hentugt á næturnar.




Roskilde? Ég hélt þetta væri Isle of Wight!




Myndir segja meira en þúsund orð.




Eftir sóðalegu samlokuna náði Halli ekki einu sinni alveg inn í tjald áður en bakkus náði að svæfa hann.






Á leið til tónleikana með bakpokastóla sem Halli kom með frá Íslandi.




Þurftum að bíða í heillengi í röð til að komast inn á tónleikasvæðið í fyrsta skiptið.

Isle of Wight - seinni hluti